با این حال، اشاره‌ای کوتاه به منابعی که این روایت در آن مذکور است، لازم
می‌نماید؛ هر چند خالی از نقد و ذکر سند باشد. حسینی خطیب در باره منابع
آن می‌گوید:

این سخن در میان دانشمندان پیش از شریف رضی مشهور است
و به روایت‌های مختلف گزارش شده است و در تأویل آن گونه‌های مختلف عمل کرده‌اند.[١]

بیشتر منابع رسیده از این روایت کتب غریب الحدیث‌اند، و از مهم‌ترین آنها‌ست:

١. الغارات، ابراهیم بن محمد بن سعید بن هلال ثقفی (م٢٨٣ق).[٢]

٢. غریب الحدیث، ابو عبید القاسم بن سلّام الهروی(م٢٢٤ق).[٣]

٣. غریب الحدیث، عبد الله بن مسلم ابن قتیبه(م٢٧٦ق).[٤]

٤. النهایة فی غریب الحدیث و الأثر، مجد الدین ابو السعادات المبارک بن محمد الجزری معروف به ابن اثیر(م ٦٠٦ق).[٥]

٥. الجمع بین الغریبین، احمد بن محمد ابو عبید الهروی(م٤٠١ق).[٦]

٦. تهذیب اللغة، ابو منصور محمد بن احمد بن الازهر الهروی معروف به ازهری(م٣٧٠ق).[٧]

٧. أمالی المرتضی غرر الفوائد و درر القلائد، علی بن الحسین الموسوی معروف به شریف مرتضی (م٤٣٦ق).[٨]

٨. نهج البلاغة، شریف رضی(م٤٠٦ق) این حدیث را ذیل روایت دیگری آورده و آن دو را همسو خوانده است.[٩]

٩. غریب الحدیث، ابو الفرج عبد الرحمن بن علی بن محمد بن علی بن

.[٣] مصادر نهج البلاغة و اسانیده، ج٤، ص١٠٣.

[١]. الغارات، ج٢، ص٥٨٨.

[٢]. غریب الحدیث، ج٣، ص٤٦٦.

[٣]. این روایت را در غریب الحدیث ابن قتیبه نیافتیم، ولی در کتب بسیاری، همچون الامالی شریف مرتضی از وی
نقل کرده‌اند.

[٤]. النهایة، ص١٥٦.

[٥]. الغریبین فی القرآن و الحدیث، ج١، ص٣٥٣.

[٦]. تهذیب اللغة، ج‌١١، ص٦٥.

[٧].‌ ألامالی، ج١، ص٤٥.

[٨].‌ نهج البلاغه، ذیل حکمت ١١١: «لو أحبنی جبل لتهافت».