آنچه در صحیفه سجادیه مهم است، بررسی صحت انتقال میراث مکتوب است. ارزیابی فهرستی یعنی بررسی طریقی که راویان به کتاب دسترسی داشته‌اند و نقلِ
همان کتاب را به راوی پس از خود اجازه داده‌اند.لازم به یادآوری است که فهرست،
نزد محدثان شیعی مکمل کتاب‌های رجالی بوده است. فهرست‌نگار تنها به گزارش کتاب‌ها بسنده نمی‌کرد بلکه بیان حجیت کتاب و نسخه‌های آن را هم بیان می‌کرد.[١] ارزش بررسی فهرستی، اطمینان به کتابی است که راوی نام آن را ذکر کرده است. در
طریق فهرستی چگونگی انتقال کتاب به راوی پس از خود بررسی می‌شود. امتیاز این
شیوه، آشکار شدن مقبولیت و یا مطرودیت کتاب در نزد مکتب‌ها و مذهب‌های گوناگون است. از سوی دیگر جایگاه علمی شاگرد و کتاب نیز آشکار می‌شود، زیرا استاد پس از اطمینان از دانش و امانت‌داریِ شاگردش اجازه می‌داد تا وی مطالب کتابش را نقل کند. ارزش کتاب نیز در طریق فهرستی به دست می‌آید. وجود نام کتاب در فهرستگان کهن و تکرار آن در سلسله اجازات روایی بیانگر اهمیت کتاب است.از سوی دیگر مبنای رجالی مهمی وجود دارد که در طرق به کتب، نیاز به بررسی سندی نیست.[٢] بنا بر این دست‌یابی به طریق فهرستی امکان اعتماد به محتوای کتاب را فراهم می‌آورد. برای نمونه کتاب کافی در مدرسۀ حدیثی قم و مدرسۀ حدیثی بغداد پذیرفته و در سلسله اجازات روایی فراوانی نام برده شده است. از همین روی اهمیت کتاب کافی با دیگر کتب حدیثی قابل مقایسه نیست. امّا کتاب‌های احمد بن محمّد بن خالد برقی، در مدرسۀ حدیثی قم طرد شده است و در طرق روایی نیز پر تکرار نیست و از همین روی جایگاهی فروتر دارد.
در بارۀ صحیفۀ سجّادیه نیز با نگاه فهرستی می‌توان سیر روایت‌های گوناگون از صحیفه
را به دست آورد. اگر چه نمی‌توان از روایت‌های گوناگون صحیفه سجادیه، تواتر آن
را به دست آورد ولی فراهم آوردن قرینه‌ها در اعتماد افزایی به متن صحیفه کامله سجادیه مدد می‌رساند.

اعتماد افزایی به متن صحیفه سجادیه کامله در پرتو قرینه‌ها

افزایش اعتماد به صحیفه سجادیه از طریق افزایش طریق به تمام دعاهای صحیفه

[١]. «نگره‌های کتابشناختی در فهرست‌های نجاشی و طوسی»، ص١٨٠.

[٢] «منابع نعمانی در غیبت»، ص٣٨٢.