صورت لازم است. البته این فعل از افعالی است که هم در لازم استعمال شده است و هم در متعدی که در معانی دیگر می‌بینیم. ابن سیده دو کاربرد معنایی برای استعداد ذکر کرده است، و در یک معنا می‌گوید:

قال ثعلب: يقال استعددت للمسائل، و تعدَّدْت، و اسم ذلك: العُدَّة.[١]

شاهد این معنا (معنای معروف)، این بیت ابو العتاهیه (١٣٠_٢١٠) است:

إِنّا لَنَرجو أُموراً نَستَعِدُّ لها *‌ و المَوتُ دونَ الَّذي نَرجو لَمُعتَرِضُ[٢]

ما امید اموری را داریم که برایش آماده و مهیا می‌شویم و مرگ از پیش رو، راه را بر آنچه امید می‌بریم می‌بندد.

دوم: آماده ساختن ابزار دفع شری(آمادگی برای دفع چیزی)

استعداد در این استعمال متعدی است، در المحیط فی اللغة می‌خوانیم:

السلاح: ما استُعِدَّ للحرب.[٣]

مجهول داشتن فعل دال بر متعدی بودن آن است.

طریحی در این معنا می‌گوید:

و استعِدّوا للموت: أي أعِدّوا، من استفعل بمعنی أفعل، كما يقال استجاب بمعنی أجاب.[٤]

ابن سیده از معدود لغت‌شناسانی است که استعمال آن را در دو معنای
بالا می‌داند:

إعداد الشيء، و اعتداده، و استعداده، و تعدُّدُه، إحضاره.[٥]

در این جا استعداد و إعداد در یک کاربرد معنایی، هم‌معنا گرفته شده است و متعدی بذاته. لذا هر چند کاربرد متعدی این فعل در معنای احضار و اعداد بسیار کم و حتی در کتب لغت، تا حدی مغفول و مهمل است، ولی قابل استخراج است.

با استقصایی نسبی در دواوین شعر دوره‌های نخست کمتر شاعری را یافتیم که این

[١].‌ المحکم و المحیط الأعظم، ج١، ص٨١.

[٢].‌ دیوان ابی العتاهیه، ص٢٣٨.

[٣]. المحیط فی اللغة، ج٢، ص٤٨٥.

[٤].‌ مجمع البحرین، همان.

[٥].‌ المحکم و المحیط الأعظم، ج١، ص٨١.