رساله توضيح المسائل - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٢٧١ - ١- منفعت كسب

مسأله ١٧٧٦- مالى را كه انسان به مصرف نذر و كفاره مى‌رساند، جزء مخارج ساليانه است، و نيز مالى را كه به كسى مى‌بخشد يا جايزه مى‌دهد در صورتى كه از شأن او زياد نباشد، از مخارج ساليانه حساب مى‌شود.

مسأله ١٧٧٧- اگر انسان نتواند يك جا جهيزيه دختر را تهيه كند و مجبور باشد كه هر سال مقدارى از آن را تهيه نمايد يا در شهرى باشد كه معمولًا هر سال مقدارى از جهيزيه دختر را تهيه مى‌كنند، بطورى كه تهيه نكردن آن عيب است چنانچه در بين سال از منافع آن سال جهيزيه بخرد، خمس ندارد.

مسأله ١٧٧٨- مالى را كه خرج سفر حج و زيارتهاى ديگر مى‌كند اگر مانند مركب سوارى باشد كه عين آن باقى است و از منفعت آن استفاده شده از مخارج سالى حساب مى‌شود كه در آن سال شروع به مسافرت كرده، اگرچه سفر او تا مقدارى از سال بعد طول بكشد. ولى اگر مثل خوراكيها از بين رفته باشد بايد خمس مقدارى را كه در سال بعد واقع شده بدهد.

مسأله ١٧٧٩- كسى كه از كسب و تجارت فايده‌اى برده، اگر مال ديگرى هم دارد كه خمس آن واجب نيست، مى‌تواند مخارج سال خود را فقط از فايده كسب حساب كند.

مسأله ١٧٨٠- اگر از منفعت كسب آذوقه‌اى كه براى مصرف سالش خريده، در آخر سال زياد بيايد، بايد خمس آن را بدهد. و چنانچه بخواهد قيمت آن را بدهد در صورتى كه قيمتش از وقتى كه خريده زياد شده باشد بايد قيمت آخر سال را حساب كند.

مسأله ١٧٨١- اگر از منفعت كسب پيش از دادن خمس، اثاثيه‌اى براى منزل بخرد، چنانچه در بين سال احتياجش از آن برطرف شود، واجب است كه خمس آن را بدهد. و همچنين است زيورآلات زنانه، اگر در بين سال وقت زينت كردن زنها به آنها بگذرد.

مسأله ١٧٨٢- اگر در يك سال منفعتى نبرد، نمى‌تواند مخارج آن سال را از منفعتى كه در سال بعد مى‌برد كسر نمايد.

مسأله ١٧٨٣- اگر در اول سال منفعتى نبرد و از سرمايه خرج كند، و پيش از تمام‌