رساله توضيح المسائل - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٤٧٨ - بعض احكام نماز مسافر

ج‌ اگر سفر شغل او نيست در سفر قصر است.

س ٢٠- چوپانى كه درسال نه ماه همراه گوسفندان مى‌رود بدون آنكه در جايى ده روز بماند و سه ماه زمستان را در وطن خود بسر مى‌برد تكليف نماز و روزه‌اش چيست؟

ج‌ در حالى كه اشتغال به چوپانى دارد اگر به مقدار سفر شرعى هم برود تمام است.

س ٢١- طلاب قم كه در قم به قصد مدت غير معين مانده‌اند اگر هفته‌اى يك مرتبه مسافرت كنند قصد اقامه آنها به هم مى‌خورد يا آن كه اين اشخاص چون قصد مدت غيرمعين نموده‌اند وطن آنها محسوب مى‌شود و نماز آنها تمام است؟

ج‌ وطن محسوب نيست و نماز آنها قصر است مگر قصد اقامه كنند.

س ٢٢- آيا مراد از اعراض از وطن آن است كه ديگر بناء بر ماندن دائم نداشته باشد يا آنكه به كلى قطع علاقه كند و املاك خود را بفروشد؟

ج‌ اعراض از ماندن كافى است، لازم نيست ملك خود را بفروشد.

بعض احكام نماز مسافر

س ٢٣- اشخاصى كه شغلشان سفر نيست بلكه مثلًا در محلى آموزگارند، و از محل سكونتشان تا محل مزبور به مقدار مسافت شرعى فاصله است و همه روزه و يا بدون توقف ده روز در آن محل، به آنجا رفت و آمد مى‌كنند وظيفه‌شان نسبت به نماز و روزه چيست؟ و آيا ميان نماز و روزه فرق است؟

ج‌ نمازشان قصر و روزه نمى‌توانند بگيرند و فرقى بين نماز و روزه نيست، لكن قضاى روزه سال را على الأحوط نبايد از ماه رمضان سال بعد تأخير بيندازند.

س ٢٤- كسى كه براى اصلاح سيمهاى برق يا تلفن مابين شهرستانها استخدام شده كه همه روزه بايد برود در بيابانها گردش كند تا اگر سيمى خراب شده اصلاح كند و با قصد به اندازه مسافت يا زيادتر هم خواهد رفت نماز او قصر است يا تمام؟

ج‌ در فرض سؤال سفر شغل محسوب است.

س ٢٥- اشخاصى مستخدم اداره خون هستند و هرروز به‌موجب دستور مافوق‌