رساله توضيح المسائل - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٢٨٠ - مصرف خمس

مسأله ١٨٤٠- به كسى كه در شهر خودش مشهور باشد سيد است، اگرچه انسان به سيّد بودن او يقين نداشته باشد مى‌شود خمس داد.

مسأله ١٨٤١- كسى كه زنش سيّده است بنابر احتياط واجب نبايد به او خمس بدهد كه به مصرف مخارج خودش برساند، ولى اگر مخارج ديگرى دارد كه به آن محتاج است و بر شوهرش واجب نيست، جايز است شوهر از بابت خمس به زن بدهد كه به مصرف آن مخارج برساند.

مسأله ١٨٤٢- اگر مخارج سيّدى كه زوجه انسان نيست بر انسان واجب باشد بنابر احتياط واجب، نمى‌تواند از خمس خوراك و پوشاك او را بدهد، ولى اگر مقدارى خمس ملك او كند كه به مصرف ديگرى- غير مخارج خودش كه بر خمس دهنده واجب است- برساند مانعى ندارد.

مسأله ١٨٤٣- به سيّد فقيرى كه مخارجش برديگرى واجب است و اونمى‌تواند مخارج آن سيّد را بدهد، مى شود خمس داد.

مسأله ١٨٤٤- احتياط واجب آن است كه بيشتر از مخارج يك سال به يك سيّد فقير خمس ندهند.

مسأله ١٨٤٥- اگر در شهر انسان سيّد مستحقّى نباشد و احتمال هم ندهد كه پيدا شود، يا نگهدارى خمس تا پيدا شدن مستحق، ممكن نباشد، بايد خمس را به شهر ديگرى ببرد، و به مستحق برساند و احتياط آن است كه مخارج بردن آن را از خمس برندارد و اگر خمس از بين برود، چنانچه در نگهدارى آن كوتاهى كرده، بايد عوض آن را بدهد و اگر كوتاهى نكرده، چيزى بر او واجب نيست.

مسأله ١٨٤٦- هرگاه در شهر خودش مستحقى نباشد ولى احتمال دهد كه پيدا شود اگرچه نگهدارى خمس تا پيدا شدن مستحق ممكن باشد مى‌تواند خمس را به شهر ديگرى ببرد، و چنانچه در نگهدارى آن كوتاهى نكند و تلف شود، نبايد چيزى بدهد. ولى نمى‌تواند مخارج بردن آن را از خمس بردارد.

مسأله ١٨٤٧- اگر در شهر خودش مستحق پيدا شود، باز هم مى‌تواند خمس را به شهر ديگر ببرد و به مستحق برساند، ولى مخارج بردن آن را بايد از خودش بدهد و در صورتى كه خمس از بين برود، اگرچه در نگهدارى آن كوتاهى نكرده باشد ضامن است.