رساله توضيح المسائل - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٢٠٦ - نماز مسافر

اگر توبه كرده، بايد نماز را شكسته بخواند. و اگر توبه نكرده، و چيزى هم كه بازگشت را از جزئيت سفر معصيت خارج كند حادث نشده باشد بايد تمام بخواند و احتياط مستحب آن است كه هم شكسته و هم تمام بخواند.

مسأله ١٣٠٣- كسى كه سفر او سفر معصيت است، اگر در بين راه از قصد معصيت برگردد، چنانچه باقيمانده راه هشت فرسخ باشد، يا چهار فرسخ باشد و بخواهد برود و برگردد، بايد نماز را شكسته بخواند.

مسأله ١٣٠٤- كسى كه براى معصيت سفر نكرده، اگر در بين راه قصد كند كه بقيه راه را براى معصيت برود، بايد نماز را تمام بخواند ولى نمازهايى را كه شكسته خوانده صحيح است.

شرط ششم: آن كه از صحرانشينهايى نباشد كه در بيابانها گردش مى‌كنند و هر جا آب و خوراك براى خود و حشمشان پيدا كنند مى‌مانند و بعد از چندى به جاى ديگر مى‌روند، و صحرانشينها در اين مسافرتها بايد نماز را تمام بخوانند.

مسأله ١٣٠٥- اگر يكى از صحرانشينها براى پيدا كردن منزل و چراگاه حيواناتشان سفر كند، چنانچه سفر او هشت فرسخ باشد، احتياط واجب آن است كه هم شكسته و هم تمام بخواند.

مسأله ١٣٠٦- اگرصحرانشين براى‌زيارت يا حج ياتجارت ومانند اينها مسافرت كند، بايد نماز را شكسته بخواند.

شرط هفتم: آن كه شغل او مسافرت نباشد، بنابراين شتردار و راننده و چوبدار و كشتيبان و مانند اينها، اگرچه‌براى بردن اثاثيه منزل خود مسافرت كنند، در غير سفر اول بايد نماز را تمام بخوانند. ولى در سفر اول اگرچه طول بكشد، نمازشان شكسته است.

مسأله ١٣٠٧- كسى كه شغلش مسافرت است اگر براى كار ديگرى مثلًا براى زيارت يا حج مسافرت كند، بايد نماز را شكسته بخواند. ولى اگر مثلًا شوفر، اتومبيل خود را براى زيارت كرايه بدهد و در ضمن خودش هم زيارت كند، بايد نماز را تمام بخواند.

مسأله ١٣٠٨- حمله‌دار يعنى كسى كه براى رساندن حاجيها به مكّه مسافرت‌