چيزى بدهند، اگر چه هنوز روح نداشته باشد، وصيت صحيح است، پس اگر زنده به دنيا آمد، بايد آنچه را كه وصيت كرده به او بدهند، و اگر مرده به دنيا آمد، وصيت باطل مى‌شود و آنچه را كه براى او وصيت كرده، ورثه ميان خودشان قسمت مى‌كنند.

مسأله ٢٧١٣- اگر انسان بفهمد كسى او را وصى كرده، چنانچه به اطلاع وصيت كننده برساند كه براى انجام وصيت او حاضر نيست، لازم نيست بعد از مردن او به وصيت عمل كند. ولى اگر پيش از مردن او نفهمد كه او را وصى كرده، يا بفهمد و به او اطلاع ندهد كه براى عمل كردن به وصيت حاضر نيست، بايد وصيت او را انجام دهد و اگر وصى پيش از مرگ، موقعى ملتفت شود كه مريض بواسطه شدت مرض نتواند به ديگرى وصيت كند، احوط استحبابى و اولى آن است كه وصيت را قبول نمايد.

مسأله ٢٧١٤- اگر كسى كه وصيت كرده بميرد، وصى نمى‌تواند ديگرى را براى انجام كارهاى ميت معين كند و خود از كار كناره نمايد، ولى اگر بداند مقصود ميت اين نبوده كه خود وصى آن كار را انجام دهد، بلكه مقصودش فقط انجام كار بوده، مى‌تواند ديگرى را از طرف خود وكيل نمايد.

مسأله ٢٧١٥- اگر كسى دو نفر را وصى كند، چنانچه يكى از آن دو بميرد، يا ديوانه، يا كافر شود، حاكم شرع يك نفر ديگر را به جاى او معين مى‌كند و اگر هر دو بميرند، يا ديوانه، يا كافر شوند، حاكم شرع دو نفر ديگر را معين مى‌كند ولى اگر يك نفر بتواند وصيّت را عملى كند، معين كردن دو نفر لازم نيست.

مسأله ٢٧١٦- اگر وصى نتواند به تنهايى كارهاى ميت را انجام دهد حاكم شرع براى كمك او يك نفر ديگر را معين مى‌كند.

مسأله ٢٧١٧- اگر مقدارى از مال ميت در دست وصى تلف شود، چنانچه در نگهدارى آن كوتاهى كرده و يا تعدى نموده، مثلًا ميت وصيّت كرده است كه فلان مقدار به فقراى فلان شهر بده و او مال را به شهر ديگر برده و در راه از بين رفته ضامن است و اگر كوتاهى نكرده و تعدى هم ننموده ضامن نيست.

مسأله ٢٧١٨- هرگاه انسان كسى را وصى كند و بگويد كه اگر آن كس بميرد فلان وصى باشد، بعد از آن كه وصى اول مرد، وصى دوم بايد كارهاى ميت را انجام دهد.

مسأله ٢٧١٩- حجى كه بر ميت واجب است و بدهكارى و حقوقى را كه مثل‌