رساله توضيح المسائل - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٢٠٧ - نماز مسافر

مى‌كند. چنانچه شغلش مسافرت باشد، بايد نماز را تمام بخواند و اگر شغلش مسافرت نباشد، بايد شكسته بخواند.

مسأله ١٣٠٩- كسى كه شغل او حمله‌دارى است و حاجيها را از راه دور به مكه مى‌برد، چنانچه تمام سال يا بيشتر سال را در راه باشد، بايد نماز را تمام بخواند.

مسأله ١٣١٠- كسى كه در مقدارى از سال شغلش مسافرت است، مثل شوفرى كه فقط در تابستان يا زمستان اتومبيل خود را كرايه مى‌دهد، بايد در سفرى كه مشغول به‌كارش هست نمازرا تمام بخواند واحتياط مستحب آن است كه هم شكسته و هم تمام بخواند.

مسأله ١٣١١- راننده و دوره‌گردى كه در دو سه فرسخى شهر رفت و آمد مى‌كند، چنانچه اتفاقاً سفر هشت فرسخى برود، بايد نماز را شكسته بخواند.

مسأله ١٣١٢- كسى كه شغلش مسافرت است اگر ده روز يا بيشتر در وطن خود بماند، چه از اول قصد ماندن ده روز را داشته باشد، چه بدون قصد بماند، بايد در سفر اولى كه بعد از ده روز مى‌رود، نماز را شكسته بخواند.

مسأله ١٣١٣- كسى كه شغلش مسافرت است، اگر در غير وطن خود ده روز بماند در سفر اولى كه بعد از ده روز مى‌رود، بايد نماز را شكسته بخواند. چه از اول قصد ماندن ده روز را داشته باشد يا نداشته باشد.

مسأله ١٣١٤- كسى كه شغلش مسافرت است، اگر شك كند كه در وطن خود يا جاى ديگر ده روز مانده يا نه، بايد نماز را تمام بخواند.

مسأله ١٣١٥- كسى كه در شهرها سياحت مى‌كند و براى خود وطنى اختيار نكرده، بايد نماز را تمام بخواند.

مسأله ١٣١٦- كسى كه شغلش مسافرت نيست، اگر مثلًا در شهرى يا در دهى جنسى دارد كه براى حمل آن مسافرتهاى پى‌درپى مى‌كند، بايد نماز را شكسته بخواند.

مسأله ١٣١٧- كسى كه از وطنش صرف‌نظر كرده و مى‌خواهد وطن ديگرى براى خود اختيار كند، اگر شغلش مسافرت نباشد بايد در مسافرت نماز را شكسته بخواند.