پانزده گفتار ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ١٥٧ - شعار توّابین

بودند که از کوتاهی کردن در نصرت امام حسین سخت پشیمان شدند و خود را ملامت کردند و خودشان را مستحق عذاب دانستند. در خانه سلیمان بن صُرَد خُزاعی جمع شدند و گفتند حالا که ما این توفیق را پیدا نکردیم که همراه حسین بن علی باشیم پس برای اینکه این لکه سیاه را از دامن خودمان پاک کنیم، به انتقام خون حسین با قاتلان او میجنگیم. چهار هزار نفر به کربلا آمدند و روی قبر حسین بن علی علیه السلام همپیمان شدند و سوگند یاد کردند. اینها را «توّابین» مینامند و این جریان قبل از جریان مختار است. با شامیها جنگیدند و البته شهید شدند. شعارشان این بود: «یا لَثاراتِ الحسین» یعنی انتقام خون حسین را میخواهیم.

در جنگهای امروز، با تغییر ابزار و وسایل و اینکه دیگر جنگ تن به تن کم اتفاق میافتد مگر در بعضی از موارد که شما مثلًا میبینید مصریها در حملات خودشان اللَّه اکبر را شعار خودشان قرار دادهاند و با اللَّه اکبر پیش میروند، کمتر از شعار لفظی استفاده میشود. امروز در میدانهای ورزش بیشتر از شعار استفاده میکنند. وقتی که دو تیم در میدان ورزش با یکدیگر مسابقه میدهند، برای اینکه این تیم با آن تیم اشتباه نشود و احیاناً ممکن است از دو کشور باشند، میبینید یک شعار مخصوصی دارند؛ یا لباسهایشان رنگهای مختلف دارند، یا نام کشورشان را روی سینه و احیاناً پشت شانهشان مینویسند. به این وسیله وابستگی خودشان را اعلام میکنند که ما از این تیم هستیم نه از آن تیم، از این کشور هستیم نه از آن کشور. به همین دلیل میبینید که ما یک سلسله شعارهای ملی داریم. هر ملتی یک سلسله شعارهای ملی دارد. هر پرچمی برای هر ملتی شعار آن ملت است. افراد یک ملت وقتی که میخواهند وابستگی و تبعیت و تابعیت خودشان را اعلام کنند که مثلًا ما ایرانی هستیم، وقتی که در یک کشور خارجی حرکت میکنند، مثلًا پرچم سه رنگ ایران را روی ماشین