خیلی شیرین است. و البته این دروغ هم نیست و شرعاً هم دروغ محسوب نمیشود بلکه هنر است و یک نوع زیباسازی سخن به شمار میآید. ولی قرآن اساساً دنبال این گونه مطالب نرفته است.

علاوه بر این، این گونه زیباییهای سخن تنها در موضوعات خاصی امکان دارد:

عشقی یا حماسی یا مدّاحی افراد و یا هجای آنان، و هیچ یک از شعرا نمیتوانند و نتوانستهاند در معنویات اظهار هنر بکنند و اگر احیاناً بخواهند در معنویات وارد شوند چون نمیشود در خود معنا هنرنمایی نمایند معنی را در لباس ماده تجسم میدهند و با زبان کنایی آن معنا را بیان میکنند.

مثلًا میخواهند از معرفت بگویند؛ آن را در لباس «مِی» در میآورند. یا میخواهند از جلال ذات حق سخن برانند؛ به «زلف» چنین تعبیر میکنند. و یا از اینکه هستی خودش را در راه او داده و به مقام فنای فیاللَّه رسیده، چنین تعبیر میکند: خرقه جایی گرو باده و دفتر جایی.

ولی قرآن اصولًا خودِ مسائل معنوی را طرح کرده و در نهایت روانی همچون آب زلال بیان میفرماید:

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحیمِ. الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمینَ. الرَّحْمنِ الرَّحیمِ. مالِک یوْمِ الدّینِ. ایاک نَعْبُدُ وَ ایاک نَسْتَعینُ.

هر مسلمانی یک عمر این جملات را لااقل روزی ده بار در نماز تکرار میکند ولی آنقدر عذوبت و گوارایی دارد که هرگز خسته نمیشود و سیر نمیگردد.

پس قرآن شعر نیست چون وزن و قافیه در آن رعایت نشده و نیز