در قرآن مکتوب، از همان آغاز که قرآن به کتابت درآمده است، در اول هر سورهای به استثنای سوره برائت «بسم اللَّه الرحمن الرحیم» است؛ یعنی سوره با بسم اللَّه آغاز میشود. ولی دیرزمانی است که بین شیعه و سنی بر سر اینکه آیا این آیه جزء هر سوره است یا نه، اختلاف عظیمی وجود دارد. اهل تسنن آن را جزء هیچ سورهای نمیدانند و شروع هر سوره را با بسم اللَّه از قبیل شروع هر کار دیگر با بسم اللَّه میشمارند که بسم اللَّه جزء آن کار نیست بلکه در عمل گاهی سورهها را بدون بسم اللَّه آغاز میکنند. در نماز، حمد و یا هر سورهای را که احیاناً بخواهند بعد از حمد بخوانند بدون بسم اللَّه میخوانند.

شیعه به پیروی از ائمه اطهار علیهم السلام به شدت با این مسئله مخالفت دارند، تا آنجا که ائمه اطهار فرمودهاند خدای بکشد کسانی را که بزرگترین آیه از آیات قرآن را از قرآن حذف کردهاند. اگر بسم اللَّه را از اول سورهها برداریم، دیگر این آیه را ما در قرآن نداریم جز در سوره نمل که آنهم در ضمن نقل قولی است که قرآن از ملکه سبا میکند، که هنگامی که نامه سلیمان را قرائت کرد گفت: انَّهُ مِنْ سُلَیمانَ وَ انَّهُ بِسْمِ اللَّهِ