جمله تمام نیست. متعلَّق این جار و مجرور محذوف است. مفسرین در اینکه متعلَّق محذوف آن چیست نظرهای گوناگون دادهاند، از جمله: «استعین» یاری میطلبم، «ابتدئ» ابتدا میکنم و «اسِمُ» نشانه و علامت مینهم، که احتمال اخیر قویتر به نظر میرسد.

در نامگذاریها، هدفها و انگیزهها مختلف است. گاهی شخص مؤسسهای را به نام فردی نام میگذارد به منظور هدفی مادی که میتواند در سایه این نام به آن غرض نائل گردد. و یا چنانکه معمول است مولود جدید را به نام شخصی که در گذشته مورد علاقه بوده مینامند و میخواهند با این نامگذاری، شخص مورد نظر حیاتی جدید یافته و به بقای این نام زنده بماند.

ولی اینکه به بشر دستور داده شده است که کارهایش را به نام خدا بنامد، روی چه انگیزهای میتواند باشد؟ برای این است که کارهای انسان جنبه قدس و عبادت پیدا کند و به نام او برکت یابد.

انسان که احساس فطری از خداوند دارد و او را به عنوان یک موجود قدّوس و منبع خیرات میشناسد، وقتی کارش را به نام او نامید معنایش این است که در سایه قدس و شرافت و کرامت او این عمل نیز مقدس گردد.

و چون آغاز کردن به نام کسی مفهومش این است که او را موجودی قدّوس و منزّه از جمیع نقصها و سرچشمه کمالات دانسته و میخواهد عملش را با انتساب به او برکت بخشد، لذا کارها را به نام هیچ کس حتی نام پیغمبر نمیتوان آغاز کرد و این است معنی تسبیح نام اللَّه که در اول سوره اعلی به آن دستور داده شده است.

تعبیر «یسَبِّحُ لِلَّهِ» و یا «سَبَّحَ لِلَّهِ» و یا «سُبْحانَ اللَّه» (تسبیح برای خداوند و یا تسبیح خداوند) مکرر در قرآن آمده است ولی تسبیح نام اللَّه