سیبویه از ائمه علمای صرف و نحو ادبیات عرب است و در اواخر قرن دوم و اوایل قرن سوم هجری زندگی میکرده است. وی که در فن خودش نبوغ داشته و کتابش را که به الکتاب معروف است در این فن نظیر منطق ارسطو در منطق و مجسطی بطلمیوس در علم هیئت شمردهاند و سخنش در ادب عربی سند محسوب میگردد، از طرفداران این نظر است که ریشه کلمه اللَّه «وَلَه» به معنای حیرت در مقابل عظمت و یا وَلَه و عشق است.

مثنوی مولوی نظر او را نقل کرده و میگوید:

معنی اللَّه گفت آن سیبویه		یولِهونَ فِی الْحَوائِج هُمْ لَدَیه
گفت الِهْنا فی حوائجنا الَیک		وَ الْتَمَسْناها وَجَدْناها لَدَیک

مولوی آن حالتی را یادآوری میکند که انسان دردی پیدا کرده و بیچاره گشته و بیاختیار به سوی نقطهای روی میآورد و پناهنده میشود، او «اللَّه» است.

صد هزاران عاقل اندر وقت درد		جمله نالان پیش آن دیان فرد
بلکه جمله ماهیان در موجها		جمله پرّندگان در اوجها
بلکه جمله موجها بازیکنان		ذوق و شوقش را عیان اندر عیان [١]

تنها انسانها نیستند که در وقت نیاز به سوی او روی میآورند، ماهیهای دریا در میان امواج و پرندگان در اوج آسمانها، بلکه همان موجهای بیجان دریا هم نالان در پیش اللَّه هستند.

و احتمال قوی دارد که ا لَهَ و وَلَهَ دو لهجه از یک لغت باشد، یعنی اول وَلَهَ بوده و بعد آن را به صورت ا لَهَ استعمال کردهاند و وقتی آن را به صورت ا لَهَ تلفظ نمودند معنی پرستش هم پیدا کرده است. بنابراین معنی

[١]. مثنوی چاپ کلاله خاور، ص ٣٤، بیت ٣٥- ٣٧.