ياد معاد - جوادی آملی، عبدالله - الصفحة ٤٨ - درس دوم حيات طيبه

وقتى اميرالمؤمنين ( ع ) دنيا را تشريح مى كند مى فرمايد : مگر نمى شناسيد كه دنيا چيست ؟ خلاصه بيان حضرت با يك شرح كوتاهى اين است : اين انسانى كه خود را عمرى معطر نگهداشت , عمرى به اين تن پرداخت , همين كه جان اين بدن را رها كرد

( صار جيفة بين اهله و اسلموه الى عمله ) [١] همين انسان مردارى مى شود بين بازماندگان كه همه بينى خود را مى گيرند كه از بوى اين مردار متأذى نشوند .

مردار بسيار بدبو است همه تلاش مى كنند زودتر آن را دفن كنند , يك كمى دير بشود بو مى گيرد و تطهير ميت هم در فقه اسلامى مستحب است كه در او عجله بشود , يعنى كار ميت را زود انجام بدهند , يك مقدارى فاصله بشود بو مى گيرد و حرمت او از بين مى رود , همه اصرار مى كنند كه زود او را دفن كنند . كجا مى برند ؟ به قبرستان( واسلموه الى عمله) او را به عملش مى سپارند , اين چنين نيست كه در لوح قبر نوشته شود آرامگاه , اين براى همه آرامگاه نيست , او را به عملش تسليم مى كنند , اين انسان در رهن عملش خواهد بود , اگر خوب بود كه لذت مى برد ( ان كان كريما أكرمك و ان كان لئيما اسلمك) آن جاست كه يا رنج شروع مى شود يا نشاط . پس اين حيات , حيات طيب نخواهد بود و نخواهد شد , آن زندگى كه پايانش مردار شدن است آن طيب نخواهد بود , آن زندگى كه پايانش بد بو شدن است آن طيب و پاكيزه نخواهد بود , براى همه اين مردار شدن و بد بو شدن مال آن پيكرى است كه عمرى به او پرداختيم .