ياد معاد - جوادی آملی، عبدالله - الصفحة ٨٣ - خلاصه درس چهارم

هميشگى و پايدار است و ثانيا خير است چه اينكه قرآن مى فرمايد( : و ما عندالله خير وابقى ) يعنى آنچه كه در نزد خداست خير و ماندنى تر است و در جاى ديگرى فرمود( : والله خير وابقى ) يعنى خداوند خير پايدارتر است .

٦ يكى از چيزهايى كه مرز انسان و حيوان را از هم ممتاز مى كند علم و معرفتى است كه خشيت خدا را به دنبال داشته باشد .

٧ قلب انسان نمى تواند هم ظرف محبت خدا باشد و هم ظرف محبت دنيا و مظاهر آن و كمال واقعى در آنست كه محل حب خدا و اولياى او باشد .

٨ آنچه كه موجب مى شود تا انسان همه علايق را پشت سر بگذارد و با مشكلات جهاد دست و پنجه نرم كند تنها فكر و كار نظرى نيست بلكه كشش عملى و محبت خدا است .

٩ حضرت امام سجاد ( ع ) فرمود : خداوند درباره توحيد و معرفت حق شهادت عارفان و علما را در رديف گواهى ملائك ياد كرد .

١٠ - مؤمنى كه دلش لبريز از محبت حق است هرگز با كسانى كه از حدود الهى خارج شدند رابطه مودت و دوستى برقرار نمى كند چون در دلشان ايمان تثبيت شده و جايى براى دوستى كافران نيست .

١١ انسانهايى كه از حيات طيب برخوردارند و فقط خدا را دوست دارند اولا به بهشت داخل مى شوند و ثانيا خدا از آنها راضى است و آنها از خدا خشنودند و ثالثا آنان از حزب الله هستند و حزب خدا رستگار است .

١٢ در درس بعد راجع به نقش محبت و نتيجه سوء محبت باطل و راه رسيدن به محبت صحيح بيان مى گردد .