((فـَاِذَا الْتـَبـَسـَتْ عـَلَيـْكـُمُ الْفـِتـَنُ كَقِطَعِ اللَّيْلِ الْمُظْلِمِ فَعَلَيْكُمْ بِالْقُرْانِ فَاِنَّهُ شافِعٌ |مـُشـَفَّعٌ وَ مـاحـِلٌمـُصـَدَّقٌ، مـَنْ جـَعـَلَهُ اَمـامـَهُ قـادَهُ اِلَى الْجـَنَّةِ وَ مـَنْ جـَعـَلَهُ خـَلْفـَهُ |سـاقـَهُ اِلَى النّارِ))(١٥)

پـس آن هـنـگـام كـه فتنه ها همچون پاره هاى شب ظلمانى بر شما هجوم مى آورند، به قرآن پناه آوريـد، زيـرا آن شـفـاعت كننده اى است كه شفاعتش ‌ پذيرفته و شكايت كننده اى است كه شكايتش مـورد قـبـول اسـت . هـركس آن را پيش روى خود قرار دهد، او را به سوى بهشت رهنمون مى شود و هركس آن را در پشت خود قرار دهد (و به آن بى اعتنايى كند) او را به سوى جهنم خواهد راند.

طـبـيـعـى اسـت كـه اسـتـفـاده از قـرآن و شـنـاخـت راه حـق از باطل به كمك آن ، جز از راه آشنايى با مفاهيم قرآن و آگاهى از پيامهاى آن ميسّر نيست . پس بر هر انسان مذهبى لازم است كه ابتدا از طريق انس با قرآن و حضور در پيشگاه آن كتاب با عظمت ، خود را براى شاگردى مكتب پر فيضش آماده كند.

قداست و جاذبه كلام محبوب و خالق

قـرآن ، كـلام محبوب و خالق است و تقدس كلام الهى ، ضرورت معرفت روزافزون را ايجاب مى كـند. دريافت پيام خالق كه منعم همه انسانها و ديگر موجودات است ، آرزوى هر مشتاق و دلباخته حـق اسـت . هر عاشقى مى خواهد نامه پروردگار محبوبش را ببيند، بر چشم گذارد، مطالعه كند، بفهمد و به دستوراتش عمل نمايد، تا مورد توجه محبوبش واقع شود.

ما اگر از مؤ منان واقعى باشيم ، محبت حق در جانمان ريشه دوانده است چه اينكه :

((وَ الَّذينَ آمَنُوا اَشَدُّ حُبّا لِلّهِ))(١٦)

و آنها كه ايمان دارند، عشقشان به خدا، شديدتر است .

پس به مقتضاى اين محبت ، بايد مشتاق نامه محبوب باشيم و از ديدن و خواندن آن لذت ببريم و سـعـى و توانمان بر اين باشد كه هرچه او خواسته به جا آوريم تا شايد نظر محبوب را به خود جلب كنيم .

قرآن سند نبوّت

كسانى كه با جهان بينى الهى به جهان مى نگرند، اين حقيقت را كه بين بشر و خالق او ارتباط وجـود دارد، پـذيـرفـته اند. اينان بطور قطع مى دانند كه در هر برهه اى از زمان وجود فردى كه رابط بين انسانها و خدا است و هدايت الهى را به بشر مى رساند ضرورى است . در زمانهاى گـذشـتـه چـنـيـن افـرادى كـه آنان را پيامبران الهى مى ناميم ، بوده اند. و هركدام براى اثبات حقانيّت مدعاى خود، دلايل و شواهدى آورده اند.

اكـنـون جـاى ايـن سـخـن است كه پيامبر گرامى اسلام كه خود را پيامبرى از جانب خدا مى داند چه دليلى بر نبوت خود داشته و به عبارت ديگر سند اثبات حقانيت وى چيست ؟

آن حـضـرت بـراى اثبات مدعاى خود، معجزات فراوانى آورده كه مهمترين آنها قرآن كريم است . مـعـجـزات ديگر آن حضرت هم اكنون در دسترس ما نيست .(١٧) تنها معجزه اى كه مى توان با بررسى آن ، به صدق دعوت آن حضرت پى برد، قرآن كريم است .

قـرآن مـجـيـد مـعـجـزه جاويد پيامبر گرامى اسلام (ص ) است و معجزه جاويد بايد علمى و از سنخ دانـش بـاشـد، زيرا هر معجزه اى كه غير از علم و معرفت باشد، قهرا موجودى طبيعى و حادثه اى حسّى است كه محكوم قوانين ماده و محدود به زمان و مكان مشخصى است و در نهايت نيز تنها براى اهل يك عصر، ديدنى و مشهود است ، نه همه انسانها تا ابد؛ ولى معجزه عملى براى همه و تا ابد مى تواند معجزه باشد و همه انسانها مى توانند آن را ببينند و عجز خود را از آوردن مانند آن درك كنند.(١٨)

قـرآن كـريـم ، خـود بـه ايـن مـطـلب اشـاره دارد كـه از جـانـب خـداونـد جـهـانـيـان نـازل شـده و ديگران از آوردن چنين كتابى ناتوان مى باشند. اين سخن را نه تنها از راه اخبار، بلكه از طريق هماورد طلبى نيز ابراز نموده است .