پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٦٤ - ٣ قرآن و حركت زمين

بحث مى‌كند.

به تعبير ديگر ملاحظه محتواى خود آيه و قرائن موجود در آن از ملاحظات ديگر مهم‌تر و برتر است.

اين نكته قابل توجه است كه تشبيه به حركت ابرها، علاوه بر اين‌كه بطور اشاره سرعت فوق العاده آن را نشان مى‌دهد پاسخ به اين سؤال است كه اگر زمين حركت دارد، چرا ما احساس نمى‌كنيم؟ جوابش اين است آن‌چنان آرام و نرم و بى سرو صدا حركت مى‌كند كه قابل تشخيص نيست؛ همان گونه كه اگر فى المثل كسى سوار بر ابر بود، حركت آن را تشخيص نمى‌داد.

اين نكته نيز قابل توجه است كه قرآن در آيه ٢٥ و ٢٦ سوره مرسلات مى‌گويد: أَلَمْ نَجْعَلْ الْأَرْضَ كِفَاتاً- أَحْيَاءً وَأَمْوَاتاً: «آيا زمين را مركز اجتماع (شما) قرار نداديم،- براى زندگان و مردگان (شما)؟!».

در منابع لغت از جمله در مفردات راغب و كتاب العين مى‌بينيم كه براى واژه كفات از ماده كَفْت (بر وزن رفت) دو معنا ذكر شده؛ جمع كردن و پرواز سريع.

اگر معناى اول منظور باشد، مفهوم آيه آن است كه زمين را وسيله اجتماع انسانها در حال حيات و زير زمين را مركز اجتماعشان بعد از مرگ قرار داديم؛ و اگر معناى دوم منظور باشد، مفهومش اين است كه زمين داراى پرواز سريع است؛ و اين با حركت انتقالى زمين به دور خورشيد كه با سرعت زيادى (در هر ثانيه ٢٠ و در دقيقه ١٢٠٠ كيلومتر) در مسير خود به گرد خورشيد پيش مى‌رود، و مردگان و زندگان را با خود به اطراف آفتاب مى‌گرداند، مناسب است.