پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٢٦ - ٦ وعده بازگشت

قبل از آن آمد، و همچنين جمله: قُلْ رَبّى‌ اعْلَمُ مَنْ جاءَ بِالْهُدى‌وَ مَنْ هُوَ فى‌ ضَلالٍ مُبينٍ‌: «بگو:" پروردگارمن از همه بهتر مى‌داند چه كسى (برنامه) هدايت آورده و چه كسى در گمراهى آشكار است."» [١] كه بعد از آن آمده همه قرينه است بر اين‌كه سخن از حقّانيت پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله و قرآن در ميان است نه مسأله معاد در روز قيامت، از همه گذشته اين تفسير با شأن نزول آيه نيز سازگار نيست.

به علاوه واژه معاد بطورى كه مرحوم طبرسى از قتيبى نقل مى‌كند به معناى شهر و وطن انسان است: «مَعاد الرَّجُلِ بَلَدُهُ» زيرا به هر جا مى‌رود باز به آنجا بر مى‌گردد و قابل توجه اين‌كه در قرآن مجيد كلمه مَعاد فقط يك بار آمده و آن هم در همين جا است كه به معناى زادگاه و موطن است.

٧. او هرگز ايمان نمى‌آورد.

در هفتمين آيه، سخن از يكى از مشركان معروف مكه يعنى ابولهب، عموى پيامبر و فرزند عبدالمطلب به ميان آمده است، او تنها كسى است از مشركان مكه كه نامش در قرآن مجيد آمده، و تأكيد شده كه او حتماً از دوزخيان است، و اشاره روشنى است به اين‌كه او هرگز ايمان نخواهد آورد، مى‌فرمايد: «بريده باد هر دو دست ابولهب و مرگ بر او باد!- هرگز مال و ثروتش و آنچه را به دست آورد به حالش سودى نبخشيد- و به زودى وارد آتشى شعله‌ور و پر لهيب مى‌شود.»:

[١]. سوره قصص، آيه ٨٥.