پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٧٩ - ٣ محتواى دعوت

پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله با تكيه بر اين اصل، انسان را از قيد هر پرستشى، جز پرستش خداى يگانه آزاد ساخته و به سوى خداوند يگانه‌اى كه خالق آسمان و زمين و جامع جميع صفات كمال، و آگاه از درون و برون انسان‌ها است دعوت مى‌كند، و زنجيرهاى اوهام و خرافات و پرستش انسان‌ها و يا سنگ و چوب و انواع بت‌ها را از هم مى‌گسلد.

يهود و نصارى را بر بشر پرستى مذمت مى‌كند و مى‌گويد: اتَّخَذُوا احْبارَهُمْ وَ رُهْبانَهُمْ ارْباباً مِّنْ دُونِ اللَّهِ‌: « (آنها) دانشمندان و راهبان خويش را معبودهايى در برابر خدا قرار دادند» [١].

در يك مقايسه جالب از زبان يوسف پيامبر بزرگ خدا خطاب به زندانيان هم بندش مى‌فرمايد: ءَارْبابٌ مُّتَفَرِّقُونَ خيرٌ امِ اللَّهُ الْواحِدُ الْقَهَّارُ: «آيا خدايان متعدد و پراكنده بهترند، يا خداوند يگانه‌اى كه بر همه چيز قاهر است؟!» [٢].

٢. هيچ چيز را در سرنوشت انسان جز خداوند مؤثر نمى‌داند، و همه را به توكل به او دعوت كرده مى‌فرمايد: الَيْسَ اللَّهُ بِكافٍ عَبْدَهُ‌: «آيا خداوند براى (نجات و دفاع از) بنده اش كافى نيست؟!» [٣].

٣. اين از يك سو، از سوى ديگر انسان را در گرو اعمال خويش مى‌شمرد و تنها راه نجات و پيروزى را در سعى و تلاش و كوشش هر چه بيشتر مى‌شمرد و

مى‌فرمايد: وَأَنْ لَيْسَ لِلْإِنسَانِ إِلَّا مَا سَعَى‌: «و اين كه براى انسان چيزى جز (حاصل) سعى و كوشش او نيست،» [٤] و كُلُّ نَفْسٍ بِما كَسَبَتْ رَهينَةٌ: « (آرى)

______________________________

(١). سوره توبه، آيه ٣١.

(٢). سوره يوسف، آيه ٣٩.

(٣). سوره زمر، آيه ٣٦.

(٤). سوره نجم، آيه ٣٩.