مكلف نشده است، مگر به بلاغ». لكن در ذيل آيه «إنّما الخمرُ...» مى‌گويد: آيه، حرمت خمر و ميسر را به وجوهى از تأكيد، مؤكّد كرده؛ از جمله آنكه «إنّما» را در صدر جمله نهاده است.

طبرسى، در ذيل آيه «إنّما حرّم ربّي الفواحشَ» مى‌گويد: «يعنى پروردگار من حرام نكرده است مگر فواحش را». و در ذيل آيه «إنّما جزاء الذين...» مى‌گويد: لفظ «إنّما» دلالت مى‌كند كه جزاى آنان جز اين، نيست. در ذيل آيه «إنّما حرّم عليكم الميتة» مى‌گويد:

«إنّما» مفيد اثبات چيزى است كه پس از آن ذكر مى‌شود و نفى غير آن .... پس هرگاه بگويى: «إنّما أنا بشر»، گويا گفته‌اى من نيستم، مگر بشر.

او در ذيل آيه {إنّما وليّكم اللّه‌ } مى‌گويد:

لفظ «إنّما» مخصّص چيزى است كه بعد از آن آمده و غير از آن را نفى مى‌كند؛ مانند اينكه فردى به ديگرى مى‌گويد: «إنّما لك عندي درهم». اين جمله به منزله اين است كه بگويد: «تو نزد من جز يك درهم ندارى» يا گفته مى‌شود: «إنّما السخيّ حاتم»؛ در اين جمله مراد اين است كه سخاوت رااز غير حاتم نفى كنند و تقدير اين جمله اين است كه «إنّما السخاء سخاء حاتم؛ همانا سخاوت، سخاوت حاتم است» كه مضاف آن محذوف است. مفهوم اين سخن: «إنّما اكلتُ رغيفاً»، نفى خوردن بيشتر از يك نان است.

فيومى در مصباح المنير مى‌گويد:

گفته شده: «إنّما» مقتضى حصر است... و برخى گفته‌اند: ظاهر در حصر است و احتمال تأكيد در آن مى‌رود... و گفته‌اند: ظهور در تأكيد دارد و احتمال حصر در آن مى‌رود... ظاهر اين است كه همه معانى مذكور براى «إنّما»، محتمل است، بنابراين بايد در هر مورد به معناى مناسب آن حمل شود.