مؤيّد استظهار قول اول از حديث لاضرر آن است كه برخى از فقها براى اثبات مجوز فسخ در عيوب مخصوص و منصوص، در كنار روايات خاصه، به حديث لاضرر نيز استناد كرده‌اند.

شيخ انصارى در كتاب نكاح مى‌گويد:

آيا جذام و پيسى در مرد، عيب [مجوّز فسخ] محسوب مى‌شود؟ در آن دو قول است. اشهر اين است كه عيب محسوب نمى‌شود و از قاضى اسكافى و شهيد ثانى حكايت شده است كه عيب محسوب مى‌شود، به دليل عموم روايت صحيح: «إنّما يردّ النكاح من البرص و الجنون و الجذام و العفل» و به سبب اينكه به ضرر منجر مى‌شوند؛ چون جذام و پيسى به نظر همه پزشكان از امراض مسرى است... لكن به اين استدلال پاسخ داده شده است كه اين روايت صحيح، مختصّ به زن است... و رهايى از ضرر نيز اين گونه امكان‌پذير است كه حاكم، شوهر را در فرض وجود ضرر به سبب آميزش و معاشرت، مجبور به طلاق مى‌كند. علاوه بر اينكه لازمه چنين قولى اين است كه در همه امراض مسرى قائل به ثبوت حق فسخ شويم. (٢١)

علامه در مختلف مى‌گويد:

بنا به نظر مشهور، پيسى و جذام به زن اختصاص دارد. بنابراين ازدواج به سبب اين دو عيب در شوهر، فسخ نمى‌شود. ابن براج در كامل اين نظر را پذيرفته است و در مهذب مى‌گويد: اين عيب ميان زن و مرد مشترك است. ابن برّاج به عموم حديث امام صادق(ع) استدلال كرده است كه مى‌فرمايد: «إنّما يردّ النكاح من البرص و الجذام و الجنون والعفل»، و نيز به سبب آنكه

(٢١) كتاب النكاح، ص٤٣٤.