عن أبي عبداللّه‌(ع) أنه قال في رجل تزوج إلى قوم فإذا امرأته عوراء ولم يبيّنوا له، قال: لاتردّ، إنّما يردّ النكاح من البرص و الجذام و الجنون و العفل. قلت: أَرأيت إن كان قد دخل بها كيف يصنع بمهرها؟ قال: لها المهر بما استحلّ من فرجها و يغرم وليّها الذي انكحها مثل ما ساق إليها؛ (٧)

شيخ طوسى در تهذيب و صدوق در فقيه به سند صحيح از حلبى از امام صادق(ع) روايت كرده‌اند در مورد مردى كه از قومى همسر اختيار كرده و پس از ازدواج متوجه شده كه يك چشم (عوراء) است و آنان به او نگفته بودند، فرمود:

زن بازگردانده نمى‌شود، ازدواج فقط به سبب پيسى، جذام، جنون و عفل فسخ مى‌شود. گفتم: اگر شوهرش با او آميزش كرده، تكليف مهرش چيست؟ فرمود: زن به سبب آميزش، مستحق مهر است، لكن ولىّ آن زن كه او را به ازدواج در آورده، همان مبلغى را كه شوهر به زن داده، به عنوان غرامت بايد به شوهر بدهد.

٢. ما رواه الشيخ في التهذيب والصدوق في الفقيه بسند صحيح عن الحلبي عن أبي عبداللّه‌ عليه السلام انّه قال في رجل تزوّج إلى قوم فإذا امرأته عوراء ولم يبيّنوا له، قال: لاتردّ، إنّما يردّ النكاح من البرص و الجذام و الجنون و العفل؛ (٨)

شيخ طوسى در تهذيب و صدوق در فقيه به سند صحيح از حلبى از امام صادق (ع) روايت كرده‌اند در مورد مردى كه از قومى همسر اختيار كرده و پس از ازدواج همسرش را «يك چشم» مى‌يابد و آنان چنين عيبى را به او نگفته بودند، فرمود: «زن بازگردانده نمى‌شود، ازدواج فقط به سبب

(٧) وسائل الشيعه، ج١٤، ص٥٩٣ و ٥٩٧؛ جامع أحاديث الشيعه، ج٢١، ص١٦٧.
(٨) جامع أحاديث الشيعه٠، ج٢٦، ص٢٣٢.