جاذبه و دافعه علی

جاذبه و دافعه علی - مطهری، مرتضی - الصفحة ٨٥

تن فدای خار می‌کرد آن بلال

خواجه‌اش می‌زد برای گوشمال

که چرا تو یاد احمد می‌کنی ؟ !

بنده بد منکر دین منی

می‌زد اندر آفتابش او به خار

او " احد " می‌گفت بهر افتخار

تا که صدیق آن طرف بر می‌گذشت

آن احد گفتن به گوش او برفت

بعد از آن خلوت بدیدش پند داد

کز جهودان خفیه می‌دار اعتقاد

عالم السر است پنهان دار کام

گفت کردم توبه پیشت ای همام

توبه کردن زین نمط بسیار شد

عاقبت از توبه او بیزار شد

فاش کرد ، اسپرد تن را در بلا

کای محمد ای عدو توبه‌ها

ای تن من وی رگ من پر ز تو

توبه را گنجا کجا باشد در او

توبه را زین پس زدل بیرون کنم

از حیات خلد توبه چون کنم ؟

عشق قهار است و من مقهور عشق

چون قمر روشن شدم از نور عشق