علّامه امينى صاحب كتاب شريف «الغدير» كه بسيارى از فضايل على (ع) را از زبان اهل سنت نقل كرده، رواياتى را آورده است كه على (ع) مى‌فرمايد:
«ولقد صلّيت مع رسول اللَّه صلى اللَّه عليه و اله قبل الناس بسبع سنين و انا اوّل من صلّى مَعَهُ» «١»؛ من هفت سال، پيش از آن‌كه مردم اسلام بياورند با رسول خدا (ص) نماز مى‌گزاردم، و من نخستين كس بودم كه به همراه او نماز بجاى آوردم.
و در روايتى ديگر آورده است كه آن حضرت مى‌فرمايد:
«عبدت اللَّه مع رسول اللَّه صلّى اللَّه عليه واله سبع سنين قبل ان يعبده احدٌ من هذه الامّة» «٢»؛ پيش از آنكه احدى از اين امّت خدا را پرستش كند، من به همراه رسول خدا (ص) هفت سال به عبادت پرداختم.
اعتقاد و يقين على (ع) تبلورى از ايمان او سخن از اعتقاد كسى كه در كسب تمام فضايل و كرامات گوى سبقت را از همگان ربوده است چگونه ممكن است؟
سخن از يقين كسى كه گستره‌اش كران تا كران را دربر گرفته است و در وصف از خويشتن گويد:
«لَو امام على(ع) در نهج البلاغه ١٠٢ اعتقاد و يقين على(ع) تبلورى از ايمان او ص : ٩٧ ْ كُشِفَ الْغِطَاءُ مَا ازْدَدْتُ يَقِينَاً» «٣»؛ اگر حجاب (هاى ظاهرى و دنيوى) كنار مى‌رفت، (هرگز) به يقينم افزوده نمى‌شد.