علوم قرآنى - فرقانی، قدرتالله؛ جوان آراسته، حسين - الصفحة ٣٢
شيعه بهدليل روايات متعددى كه از معصوم در اين زمينه وجود دارد، معتقد است كه بعثت در ٢٧ رجب اتفاق افتاده است. آنان كه خود اهل بيتِ نبوّتند بهتر از هر كس از زمان نبوت با خبرند و در تعيين زمان و مكان آن از همه شايستهتر. روايات فراوانى در اين باره وجود دارد كه به برخى از آنها اشاره مىشود:
شيخ طوسى در «امالى» روايتى از امام صادق (ع) نقل مىكند كه فرمود:
روز بيست و هفتم رجب، نبوّت بر رسول خدا نازل گشت. هر كه اين روز را روزهبگيرد، ثواب كسى را دارد كه شصت ماه روزه گرفته است. «١» از امام كاظم (ع) نيز نقل است كه فرمود:
خداوند محمد (ص) را، كه رحمت براى جهانيان است، در بيست و هفتم رجب بهپيامبرى برگزيد. هر كه اين روز را روزه بگيرد، خداوند ثواب روزه شصت ماه را برايش ثبت مىكند. «٢» روايات ديگرى نيز با همين مضامين وارد شده است. «٣» دانشمندان اهل سنت براى اثبات بعثت در ماه رمضان به آيات سوره بقره، دخان و قدر استناد نمودهاند. آنان مىگويند در تمام قرآن نامى از رجب و بعثت در آن وجود ندارد. آنچه هست، دلالت صريح و روشن آيات است بر اين كه قرآن در ماه رمضان (شهر رمضان الذى ...) در شب مباركى (ليلة مباركة ...) كه همان شب قدر است (انزلناه فى ليلة القدر) نازل گشته است، و چون بعثت هم، همراه نزول قرآن بوده، بعثت در ماه رمضان بهوقوع پيوسته است.
در پاسخ به اين استدلال بايد گفت: به ظاهر، آيات ١٨٥ بقره و اول سوره قدر، دلالت بر نزول همه قرآن در ماه رمضان و شب قدر دارند. دلالت آيه سوم سوره دخان، بر نزول يكپارچه قرآن صريحتر و روشنتر است: «حم. وَالْكِتابِ الْمُبين. إنَّا أَنْزَلْناهُ في لَيْلَةٍ مُبارَكَةٍ» در اين آيه، مرجع ضمير «انزلناه» «كتاب» است كه قرآن به آن سوگند خورده است و بهروشنى دلالت دارد كه مجموعه آيات قرآن و كتاب الهى مورد نظر است؛ درحالى كه در آغاز بعثت تنها پنج آيه از سوره علق نازل گشته است. بنابراين نمىتوان گفت اين آيات، ناظر به بعثت پيامبرند.