درس يازدهم‌ شكرگزاران اندكند اعْمَلُوا آلَ داوُودَ شُكْراً وَ قَليلٌ مِنْ عِبادِىَ الشَّكُورُ (سبأ، آيه ١٣)
اى خاندان داوود، شاكرانه عمل كنيد (هر چند) بندگان شكرگزار من اندكند.
نعمت زياد، عمل و شكر زياد مى‌طلبد. كسى كه از نعمت فراوان برخوردار است، بايد بيشتر از ديگران سپاسگذار باشد. خداوند هماهنگ با اين امر فطرى و بديهى و براى تاكيد بر آن، آل داوود را به انجام اعمال شايسته و شكرگزارى در مقابل نعمتهاى فراوان خود فرا مى‌خواند. اينكه بعد از دعوت به شكر مى‌فرمايد: «و قليل من عبادى الشّكور» يا در صدد ارج نهادن به مقام بنده شاكر است، به اين معنا كه مى‌خواهد مقام شكرگزاران را بالا ببرد و يادآور شود كه شكرگزارى دايمى و عملى در مرتبه‌اى بلند قرار دارد كه تنها افراد معدودى مى‌توانند به آن مرحله دست يابند، يا مى‌خواهد دستور شكرگزارى را كه به آنان داده بود، توجيه كند و برايش علّت بياورد و بفرمايد كه چون تعداد افراد شكرگزار اندك است، ما مى‌خواهيم شما شكور باشيد تا تعداد آنان زياد شود. «١» تحليلى از واژه شكور «شكور» صيغه مبالغه است و فزونى و تكرار شكر را مى‌رساند. از اين كلمه بر مى‌آيد كه آنچه در بين مردم كم است، وجود بنده «شكور» است نه «شاكر»، زيرا بيشتر افراد در