ديگر واجباتش را هم انجام نمى‌دهد و دامن به گناه مى‌آلايد، ولى دومى در سايه آن نماز سطحى و كم‌اثر، برخى از واجباتش را انجام مى‌دهد و از بعضى كارهاى زشت پرهيز مى‌كند. اگر اين نمازگزار را با نفر سوم كه اهميت بيشترى به نماز مى‌دهد و آداب آن را بخوبى رعايت مى‌كند، مقايسه كنيد، مى‌بينيد كه او بيشتر از دومى از گناه و بديها روى مى‌گرداند و به همين نسبت هر چه نماز كامل‌تر باشد، اثر بازدارندگى آن بيشتر خواهد بود. «١»