توسط کشتی های جنگی خود در خلیج[فارس] امتناع کرده اند. یک سخن گوی فرانسوی گفت: ما باید محتاط باشیم. کشتی های جنگی نباید تانکرها را اسکورت نمایند بلکه باید دور بمانند. سخن گوی هیئت فرانسه مانند مقامات انگلیسی نسبت به خطر گروگان گرفته شدن اروپایی ها در ایران هشدار داد. سخن گوی هیئت نمایندگی آلمان گفت: دولت آلمان عقیده دارد که هرگونه تشدید وخامت اوضاع برای کوشش های صلح زیان بخش خواهد بود.

رونالد ریگان و مشاوران بلندپایه او در حالی که در حاشیه کنفرانس ونیز راجع به خلیج فارس به تندی صحبت کرده اند، انتظار نمی رود که به قدرت های دریایی اروپا برای اقدام، فشار وارد نیاورند. مقامات سایر هیئت های نمایندگی کنفرانس ونیز گفتند: در اشاره ای که به خلیج فارس در بیانیه آماده شده کنفرانس سران شده، موضوع تدابیر ویژه مطرح نگردیده است و به جای آن، درخواست پایان جنگ خلیج[فارس] از طریق صلح آمیز شده و از کوشش های سازمان ملل برای پایان دادن به جنگ حمایت شده است.»[١]

نشریه امریکایی "سانفرانسیسکو اگزمیز" نیز پیشاپیش برای کنفرانس ونیز تعیین تکلیف کرد و نوشت: «گردهمایی هفت قدرت صنعتی جهان در اجلاس اقتصادی ونیز بدون شک، حفاظت از کشتی رانی در خلیج فارس را مصرّانه مورد بحث قرار می دهد و این بدان خاطر است که چنین موضوعی رگ حیات اقتصادی اکثر آنان به حساب می آید. اجلاس باید بیانیه ای قوی در حمایت از قطعنامه شورای امنیت جهت پایان دادن به جنگ ایران و عراق منتشر نماید. گفته می شود که ریگان و دیگر سران متحدین در ونیز بر چنین نکته ای تأکید دارند.»[٢]

١ ٩٧

دربارة تلاش برای پایان دادن به جنگ، "کلادیس مقصود"، نماینده "اتحادیه عرب" در سازمان ملل متحد در مصاحبه ای با رادیو امریکا گفت: «به جای تمرکز برای رفع تشنج از خلیج فارس باید سعی کرد به فشار این تشنج یعنی درگیری میان ایران و عراق پایان داد.» وی افزود: «از نظر اتحادیه عرب سیاست کویت مبنی بر درخواست حمایت کشتی هایش در آب های خلیج فارس از کشورهای عضو شورای امنیت و پاسخ مثبت شوروی و امریکا به این درخواست، نشان دهنده سیاست غیرمتعهد کویت است. این بدان معنی است که هدف کویت و سایر کشورهای عرب جلوگیری از تبدیل شدن خلیج فارس به صحنه درگیری میان دو ابرقدرت است.»

مقصود گفت: «ممکن است حضور ابرقدرت ها در خلیج فارس باعث رقابت شود ولی باعث درگیری نخواهد شد.» وی دربارة واگذاری پایگاه های نظامی به کشورهای خارجی اظهار داشت: «حضور پایگاه های نظامی و لجستیکی کشورهای خارجی در کشورهای خلیج فارس از نظر اتحادیه عرب جنبه موقتی و غیردائمی دارد و این پایگاه ها نباید دائمی تلقی شوند. اتحادیه عرب وجود پایگاه های نظامی خارجی در منطقه را تنها به عنوان پیش درآمدی برای مسئولیت بین المللی می داند و نه ویژه قدرت های بزرگ.»

[١] ١٦. پیشین، صص٢٠و ٢١، خبرگزاری یونایتدپرس، ١٨/٣/١٣٦٦.

[٢] ١٧. سند شماره ٢٢٠٤٣١، مقالات ترجمه شده مرکز مطالعات و تحقیقات جنگ. روزنامه سانفرانسیسکو اگزمیز، ١٧/٣/١٣٦٦.