می توان آن را به دو برابر رساند. به هر حال بهتر است در این باره بحث بشود که به جنگ اختصاص یابد یا برای خرید کالاهای اساسی و حل مشکلات به مصرف برسد. در آن صورت، این سیاست ریاضت برنامه ریزی شده، اختیاری است. در آن صورت، نیروهایی را که باید برای روز مبادا ذخیره شوند، اگر توسط ما برای جنگ بسیج شوند، وضع جنگ خیلی جلوتر می رود. بودجه ای را که برای جبهه اختصاص داده ایم دو میلیارد و هشتصد میلیون دلار است و با ذخایر، مثلاً سه میلیارد می شود. از جمله راه هایی که در این باره وجود دارد، (پایان سریع جنگ با بسیج همه امکانات) افزایش احتمالی بودجه ارزی در صورت لزوم است. بودجه ریالی را نیز می توان در چنان موقعیتی بیشتر مصرف کرد. به عنوان نمونه اگر مبلغ هفتصد میلیارد ریال به جنگ اختصاص یافته، آن گونه نیست که اگر دو برابر نیرو بسیج کنیم، به مبلغ ١٤٠٠ میلیارد ریال بودجة جنگ افزایش می یابد، بلکه با افزایش سیصد تا چهارصد میلیارد ریال، می توانیم توان جنگی را دو برابر افزایش دهیم.

سؤال: با بازنگری سیاستمان در منطقه خلیج فارس، درخواهیم یافت که کویت کمک های بی شماری به عراق کرده است، در حالی که ما نسبت به آنها سیاست جاذبه انگیز داشته ایم. اکنون نیز با توجه به مسئله واگذاری کشتی های کویت به امریکا، سیاست قاطع مشخصی در مورد کویت که عامل این بحران بود، نداشتیم. حال با توجه به آنکه سیاست کویت، احتمال رودررویی ما و امریکا را افزایش داده است، در این باره چگونه برخورد خواهیم کرد؟

آقای هاشمی: پاسخ به این سؤال، مستلزم بر شمردن نکات مثبت و منفی است. سیاست ما روشن است، به این گونه که در صورت همکاری این کشورها با امریکا، پیامد های آن را خواهند دید، یعنی چنانچه پایگاه های ما را تصرف کنند، پایگاه های آنان را تصرف می کنیم. بندرهایی را که امریکایی ها از آنان استفاده می کنند، در امان نخواهد ماند. در گذشته نیز کشورهای حوزه خلیج فارس، مانند کویت و عربستان، به عراق کمک کردند و اکنون نیز این گونه کمک ها ادامه دارد. حال ما چه باید بکنیم؟ آیا با آنها وارد جنگ شویم؟ در این شرایط که کشورهای بزرگ قصد دخالت در این منطقه دارند، ما نمی توانیم اقدام کنیم. اگر دنیا اطمینان داشت که عراق سقوط نخواهد کرد، این قدر اضطراب نداشت و تا این حد، برای درگیری با ما، سرمایه گذاری نمی کرد. در شرایطی، ممکن است این، یگانه راه ما باشد ولی سیاست ما این نیست، سیاست ما آن است که کشورهای خلیج فارس با ایران درگیر نشوند و در صورت تخلف، آنها را ببخشیم، با آنها مناسبات سیاسی داشته باشیم تا سیاست مستقل ملی در پیش بگیرند و با مردم باشند. ما در پی جنگ با عراق نبودیم.

سؤال: آیا روند عدم درگیری مستقیم با کویت، با وجود کمک به عراق در جنگ، نوعی ایجاد اطمینان برای ادامه سیاست های کویت نخواهد بود؟

آقای هاشمی: ما نقطه مشخصی را در نظر گرفته ایم و گفته ایم چنانچه عراق در منطقه شرارت نکند، ما از شرارت های آنان (کویت) چشم پوشی خواهیم کرد، یعنی امتیاز در مقابل امتیاز. در این مورد اگر عراق شرارت کند، دلیلی ندارد از آن چشم پوشی کنیم و چون کویت