رهبر، مجلس، دولت و ... است) که وضع جنگ از دو حال خارج نیست و اگر فرضاً روزی چنین خطری را جدی بگیریم، راه دوم را انتخاب می کنیم. یک راه این است که همین جوری، وضع عادی را زیاد به هم نزنیم. عمرانِ کمتر و حرکت بطئی سازندگی را تحمل می کنیم و جنگ را ادامه می دهیم و هر سال هم که می گذرد، ما مقدار زیادی - خوب - پیش می رویم. می توانیم این سیاست را ادامه بدهیم و خودمان را هم به همین صورت حفظ کنیم تا کار را به نهایت برسانیم، که این، یک مقدار طول می کشد. دنیا هم سیاست صبر و انتظار دارد و یک روزی هم ممکن است رگ اصلی حیات صدام قطع شود. حالت دیگر آن است که ما می توانیم - اگر واقعاً روزی آن خطر را جدی بگیریم و آن را به عنوان یک توطئه تلقی کنیم و در مقابلش بایستیم - بیاییم و کفه جنگ را سنگین کنیم و کفه امور جاری کشور را سبک کنیم. یعنی، ما پارسال پانصد گردان آماده کردیم، خودمان را در زمان دیگری آماده کنیم که دو هزار گردان آماده کنیم که واقعاً، اگر مثل عراق نیرویمان را به جبهه ها بیاوریم، ما ظرفیت دو هزار گردان را داریم. من نگران آن شرایطی که می گویید، نیستم، اگر نگرانی در این باره هست، احتمالاً در تصمیم گیری است که ما ممکن است دچار مشکلاتی شویم.

اگر همان گونه که ما سه ماه آخر پارسال -١٣٦٥- را می جنگیدیم، سه فصل دیگر را هم همین جور بگردانیم، یک سال عمل کنیم، که در آن صورت ما باید اولویت ها را مطلقاً به جنگ بدهیم. اگر این جوری به طرف عراق بریزیم، عراق نمی تواند مقاومت کند. ما خیلی به مرکز عراق نزدیک هستیم، ما صد کیلومتر با بغداد فاصله داریم، با بصره فقط ٨ یا ٩ کیلومتر، با استان های بین بصره - بغداد که استان های حساسی هستند، فاصله خیلی کمی داریم. می توانیم خود را به هور یا دجله برسانیم و بالا تر از آن، به رود دیاله برسانیم، به سد دربندیخان برسانیم، در این طرف، در اطراف کرکوک و این جور جاها، اگر نیروی زیادی به کار گیریم، عراق می شکند. آسیب پذیری عراق در حال حاضر خیلی شدید است و ما اگر بخواهیم در شرایط معمولی که الان داریم می جنگیم (بجنگیم)، ممکن است آنها امیدوار بشوند، صدام را سرپا نگاه دارند. همین وقایعی هم که الان در خلیج فارس رخ می دهد، در همین ارتباط است ولی ما الان سیاست کشورمان این نیست.

سؤال: با شرایطی که ما در آن هستیم، جنگ، مدیریت واحد و مشخصی یافته است، در حالی که پشت جبهه، فاقد آن است. شما بگویید با توجه به تضادی که عادی نگاه داشتن شرایط و ادامه جنگ، در پی خواهد داشت، چگونه می توان این سیاست را در درازمدت ادامه داد؟

آقای هاشمی: ما اکنون این راه را انتخاب کرده ایم، یعنی رهبری، دولت و مجلس، همه پذیرفته اند جنگ، در شرایط عادی نگاه داشتن وضع کشور، ادامه یابد. ممکن است این سیاست به مصلحت نباشد، به ویژه در شرایطی که ما پیروز می شویم. این مسئله قابل بحث است و بهتر است در این باره چاره جویی شود. سال گذشته بر آن شدیم که این روال را بر هم بزنیم که با اجازه امام، منجر به استقراض از بانک مرکزی شد، که در آخر سال، در اصلاحیه بودجه منظور شد. حال اگر فرضاً این مبلغ را به سه تا چهار برابر افزایش دهیم، تجربه سال گذشته -١٣٦٥- نشان دهنده آن است که