از مشکلات مهمی که یگان های عمل کننده روی ارتفاعات ژاژیله با آن روبه رو بودند زمان بندی حرکت و هماهنگی این یگان ها، خصوصاً لشکر١٠٥ قدس، با دیگر یگان ها بود. بدین صورت که وقتی سایر یگان ها با دشمن درگیر می شدند نیروهای لشکر١٠٥ باید مسافتی را که حدوداً ٣ ساعت طول می کشید در بحران اولیه عملیات به سمت هدف طی کنند که با توجه به خطرات در پیش روی، این امر موجب نگرانی فرماندهی لشکر١٠٥ قدس و فرماندهی نیروی زمینی و مسئولان قرارگاه نجف شده بود. راوی قرارگاه نجف در این باره می نویسد: «تنها یگانی که در آستانه عملیات فکر و توجه مسئولان قرارگاه را بیش از همه به خود معطوف کرده بود، لشکر١٠٥ قدس بود. خطری که این لشکر را تهدید می کرد وجود پایگاه های دشمن در حوالی جاده آسفالت بود که این یگان مجبور به پشت سرگذاشتن بدون درگیری و بدون هوشیاری آنان بود. نیروهای این لشکر برای رسیدن به جاده آسفالت (نقطه درگیری احتمالی) از هنگام رهایی، نیازمند بیش از سه ساعت زمان بودند، لذا می بایست در زمان بندی تدبیری اندیشیده شود که در صورت درگیری ناخواسته و احتمالی با دشمن در آن نقطه، یگان های عمل کننده در دیگر محورها نیز عملیات خود را آغاز کنند تا بدین ترتیب از هوشیاری کامل دشمن و فراهم ساختن اقدامات پیشگیرانه برای مقابله با تک نیروهای خودی جلوگیری لازم به عمل آید. برای تحقق این امر لازم بود که نیروهای دیگر یگان ها در زمانی که نیروهای لشکر قدس به جادة آسفالت نزدیک می شوند حداقل فاصله ممکن را با دشمن داشته باشند تا اگر این یگان به طور ناخواسته درگیر شد سایر یگان ها نیز در یک جبهه سراسری درگیر شوند و این حداقل به معنای قرار گرفتن نیروهای لشکر قدس در زیر پای دشمن بود؛ زیرا با توجه به فرصت دو ساعته ای که لشکر١٠٥ برای رسیدن نیروهایش از جاده آسفالت تا ژاژیله نیازمند آن بود، نگه داری نیروهای سایر یگان ها نیز در زیر پای دشمن به مدت ٢ ساعت عاقلانه نبود، لذا فرماندهی نیروی زمینی چند ساعت قبل از عملیات ابلاغ کرد تا ساعت ٢٤ روز ٣٠/٣/٦٦ کلیة یگان ها غیر از لشکر١٠٥ قدس، در نزدیک ترین فاصله ممکن تا هدف خود قرار گیرند و