در این حال، خبرگزاری رویتر از همکاری چین با شورای امنیت خبر داد. این خبرگزاری به نقل از منابع دیپلماتیک اعلام کرد: «چین که به ندرت از ابتکارات ابرقدرت ها راضی می باشد، در مورد طرح صلح خلیج فارس که مورد حمایت امریکا و شوروی قرار گرفته، استثنا قائل شده است. به گفته این منابع، بعید به نظر می رسد که چین درخواست پیشنهادی شورای امنیت را برای آتش بس بین ایران و عراق وتو کند. در این طرح پیش بینی شده است که چنانچه به این درخواست اعتنایی نشود، می توان دست به اقداماتی عملی زد. تردید و دودلی این کشور [چین] می تواند هرگونه اقدامی را به تأخیر اندازد. امریکا، شوروی، چین، فرانسه و انگلیس پنج عضو دائمی شورای امنیت چندین ماه به طور خصوصی درباره یک راه حل توأم با تهدید برای پایان دادن به جنگ خلیج[فارس] مذاکره کرده اند.»[٢]

١ ١٢٥

علل گرایش امریکا به بین المللی کردن بحران خلیج فارس و زمینه سازی برای اقدامات آتی، طی مقاله ای در نشریه دفتر سیاسی سپاه مورد بحث قرار گرفته است. در این مقاله آمده است: «عواملی که منجر به بی اثر شدن اقدامات انفرادی واشنگتن گردید، امریکا را در جهت گزینش استراتژی بین المللی کردن بحران خلیج فارس سوق داد. به همین دلیل می توان از قبل دریافت که با این حساب، دامنه معضلات امریکا در تحقق این استراتژی گسترده بوده و به عوامل متعددی بستگی پیدا کرده است. ... این هدف استراتژیک واشنگتن به نقل از اکثر استراتژیست های غرب بر سه پایه زیر استوار است:

١- جلوگیری از رشد رادیکالیسم اسلامی در منطقه.

٢- جلوگیری از نفوذ شوروی و تقویت نیروی دریایی این کشور در آب های خلیج فارس.

٣- حفظ امنیت کشتی رانی در آب راه بین المللی هرمز برای غرب.

لذا عواملی که می تواند به تحقق استراتژی بین المللی کردن بحران خلیج فارس کمک نماید، نمی بایست با سه هدف فوق در تعارض باشد. لکن اینک شاهدیم که واشنگتن برای تحقق این استراتژی با دست خود پای مسکو را به منطقه باز کرده است.»

در ادامه این مقاله درباره اقدامات شوروی و مواضع اخیر این کشور آمده است: «موضع شوروی در قبال جنگ ایران و عراق و بحران خلیج فارس تابعی از سایر بحران ها و مشکلات بین این کشور با غرب است. به دنبال دیدارها و گفت وگوهای بین "ریچارد مورفی" و "پتروفسکی" همکاری هایی میان شوروی با غرب مشاهده می شود که دلایل آن را می توان از یک سو اولویت های حل بحران جنگ و بحران افغانستان و از سوی دیگر افزایش آرام حضور نیروی دریایی و نفوذ سیاسی اقتصادی مسکو در کشورهای خلیج فارس و کسب امتیازاتی از غرب در

[١] ٢٨. مأخذ١٣، ص١٠، رادیو امریکا، ٢٠/٣/١٣٦٦.

[٢] ٢٩. مأخذ١٦، ص ٨ و ٩، خبرگزاری رویتر - سازمان ملل، ، ٢١/٣/١٣٦٦.