از اين معانى كه گفتيم صيغه اسم فاعلش با نام و موضوع كتاب ما هيچ مناسب نيست، و صيغه اسم مفعولش هر چند با كلمه كنوز خالى از مناسبت نيست امّا با موضوع كتاب باندازه معزّمين كه در اوّل گفتيم تناسب و سازگارى ندارد.

اگر مغرم صيغه اسم فاعل باب افعال بمعنى لازمى مرادف غريم يعنى تاوان ده و مديون‌ [١] آمده بود، مناسبتش با كنوز بيشتر از معنى متعدّى ميشد (گنجينه‌هاى بينوايان وام دار) امّا باين معنى در كتب لغت ضبط نشده است.

در خاتمه اين بحث نگارنده ميخواهد با حمزه اصفهانى و ابو ريحان بيرونى و امثال ايشان در اشكال خطّ معمول خودمان، همناله و همدرد شود و از اين داء عضال بثّ شكوى كند، و ليكن باز مى‌بينم و ميدانم كه قسمت اعظم بالغ بر نه عشر اين گناه بگردن كاتبان و خطّاطان و منشيان خودپسند لاابالى است كه نه تنها در شكل و اعجام و تبيين حروف تقصير و مسامحه كرده و احيانا آن را با مراتب فضل‌فروشى ننگ و عار ميشمرده‌ [٢]

[١] غريم بمعنى داين و مديون و تاوان خواه و تاوان ده هر دو آمده امّا معنى دوم با كنوز مناسبتر است.

[٢] در كتاب ادب الكتّاب صولى مى‌نويسد «كره الكتّاب الشكل و الاعجام الّا فى المواضع الملتبسة من كتب العظماء الى من دونهم فاذا كانت الكتب ممّن دونهم اليهم ترك ذلك فى الملبس و غيره اجلالا لهم عن ان يتوهّم عنهم الشك و سوء الفهم و تنزيها لعلومهم و علوّ معرفتهم عن تقييد الحروف: ص ٥٧»- معروفست كه مأمون عبّاسى اين رسم را نمى‌پسنديد و منشيان را بر شكل و اعجام يعنى ضبط حركات و نقطه‌گذارى تشويق مى‌فرمود.