و هر ساعت سخنى بميان مى‌آيد كه با ساعت قبل مربوط نيست همانا تاثير كواكب ارباب ساعاتست كه هر كدام را در عالم وجود اثر و خاصيّتى است! اين عقيده چنانكه اشاره كرديم خالى از اغراق و گزافه گويى نيست.

و بر فرض كه ما بخواصّ و آثار كواكب و ارتباط و تأثير و تأثّر عوالم وجود با يكديگر معتقد باشيم و نگوييم «روشنان فلكى را اثرى در ما نيست» اعتقاد ما هرگز بآن پايه نمى‌رسد كه نامربوط گفتن اشخاص را فقط معلول تأثير كواكب بدانيم، در حالتى كه مقتضيات ديگر نيز داريم كه از ستارگان بما نزديكتر است! بارى علماى اعداد و اوفاق و تكسيرات نيز در ترتيب الواح و اوراد و عزائم، بساعات و ايّام و بروج بسيار اهميّت ميدهند- مثلا مى‌گويند اعمال مربوط بشمس را روز يكشنبه مخصوصا در ساعت اوّل يا ساعت هشتم و پانزدهم و بيست و دوم آن روز از طلوع آفتاب، يا در شب پنجشنبه- و كارهاى متعلّق بزهره را در روز جمعه يا شب سه شنبه بايد انجام داد.

اين گونه شرايط و مقرّرات مبتنى بر ارباب ساعات و ايّام و ليالى است كه در ترتيب و كيفيّت آن از قاعده معمول منجّمان پيروى كرده‌اند- و ما خلاصه آن را در حواشى كتاب‌ [١] نوشته و شرح آن را بمقدّمه حواله كرده‌ايم.

مبدأ تقسيم ساعات و ايّام و ليالى هفته ساعت اوّل طلوع آفتابست از روز يكشنبه، باين ترتيب كه عدد ساعات هفته يعنى ١٦٨ ساعت را بمناسبت سبعه سيّاره هفت هفت طرح و از شمس آغاز كرده ساعت اوّل را بدو دهند و آن را ربّ ساعت اوّل روز يكشنبه گويند- و باقى كواكب را از علوى بسفلى يعنى از زحل بقمر رعايت، و هر ساعتى را متعلّق بكوكبى كنند-

[١] - ص ٢٥ طبع دوم كتاب.