از مردم يمن شايع شده و از ايشان بقبيله بنى حنيفه و از اين قبيله بساير طوايف و قبايل عرب سرايت كرده است. و بعضى همان بنو حنيفه را منشأ و مظهر اوّل گفته‌اند [١].

آيه شريفه قرآن مجيد «كانَ رِجالٌ مِنَ الْإِنْسِ يَعُوذُونَ بِرِجالٍ مِنَ الْجِنِّ فَزادُوهُمْ رَهَقاً» [٢]، و احاديث و دستورها كه از پيغمبر اكرم و ائمّه طاهرين سلام اللّه عليهم اجمعين در نهى از تعليق عوذه و تمسّك برقيه و افسون روايت شده و همچنين وضع استعاذه‌ [٣] با اهميّتى كه اسلام باين كلمه داده‌ [٤] همه در ردّ و تخطئه آن عقايد خرافى است كه ما بين عرب بحدّ وفور شيوع داشته و آيين پاك اسلام در زدودن خرافات و نجات دادن بشر از قيود واهى اباطيل و هدايت او بصراط مستقيم توحيد كه يگانه راه سعادت و آرامش روح انسانى باشد ميكوشيده است‌ [٥].

[١] - رجوع شود بتفسير ابو الفتوح رازى و مجمع البيان طبرسى و تبيان شيخ طوسى و تفسير كبير امام فخر رازى در شرح آيه شريفه‌ «كانَ رِجالٌ مِنَ الْإِنْسِ يَعُوذُونَ بِرِجالٍ مِنَ الْجِنِّ».

[٢] - سوره جن جزو ٢٩.

[٣] - يعنى گفتن «اعوذ باللّه من الشّيطان الرّجيم».

[٤] - رجوع شود بمقدّمه تفاسير در معنى و خواصّ استعاذه.

[٥] - محض رفع توهّم يادآور ميشويم كه آنچه از جنس عوذات و تمائم و رقى و عزائم و احراز ائمّه دين در كتاب بحار الانوار مجلسى و مهج الدّعوات ابن طاوس و ديگر كتب معتبر ادعيه نقل شده، بر فرض صحّت متن و سند، اغلب مشتمل بر آيات قرآنى و ادعيه توحيدى است و ربطى بافسونهاى بى‌معنى و توسل بجنّ و پرى ندارد، و در اين باره نيز بحثهاست كه شرحش مناسب اين مقام نيست.