كنوز المعزمين - ابن سينا - الصفحة ٧٧ - عوذه و تعويذ

امّا تعويذ بمعنى مصدرى عمل عوذه است كه عامل آن را بعربى معوذ بكسر واو مشدّد و بفارسى چشم افساى گويند، و بمعنى اسم مصدرى مرادف عوذه و معاذه آمده، و بهمين معنى در مكالمات و نظم و نثر فصيح فارسى معمول و متداول شده است.

معوذتين بصيغه تثنيه معوّذ با كسر واو مشدّد، دو سوره فلق و ناس است از سور قرآن مجيد پشت سر يكديگر كه بكلمه (قل اعوذ) ابتدا شده و در حديث است كه «كان النبىّ صلّى اللّه عليه و سلّم يعوّذ نفسه بالمعوّذتين بعد ما طبّ» [١].

معوّذ بصيغه اسم مفعول از باب تفعيل در استعمالات عربى اسم مكان است بمعنى محلّ بستن عوذه و قلاده و گردن بند.- و بفتح و كسر واو مشدّد هر دو بمعنى نوعى از رستنى‌هاست كه اعراب جاهلى بدان تعويذ ميكردند كثير بن عبد الرّحمن خزاعى در وصف زنى گويد.