مرزهاى اعجاز (فارسي) - خوئی، سيد ابوالقاسم - الصفحة ١٣٧ - قرآن و كرويت زمين

آن كه به سرزمين ما طلوع كند بر ديگران طلوع مى‌نمايد و هنگامى كه از سرزمين ما ناپديد شود هنوز بر گروهى ديگر طالع و نور افشان است.[١]
امام صادق عليه السّلام مى‌فرمايد:من به او گفتم وظيفه ما اين است كه هر موقع آفتاب از افق ناپديد شد نماز مغرب را بخوانيم(و نبايد در انتظار غروب خورشيد از نقاط ديگر باشيم)و هر موقع فجر صادق طلوع كرد،بر ما است كه نماز صبح را بخوانيم(اگر چه خورشيد در همان موقع بر نقاط ديگر طالع باشد).چنان كه بر مردم همان نقاط لازم است نمازهاى خود را طبق طلوع و غروب آفتاب در افق خود انجام دهند.[٢]
(١)-همسفر امام صادق عليه السّلام نظريه خود را با اختلاف سرزمين‌ها از نظر طلوع فجر و غروب آفتاب كه همگى مبنى بر«اصل»كرويت زمين است توجيه مى‌كرد،امام صادق عليه السّلام نيز در اين قسمت تصديق مى‌نمايد ولى متذكر مى‌شود در موضوع نماز،هر كس بايد افق و طلوع و غروب منطقهء خود را در نظر بگيرد.

---

[١].يعنى:اگر نماز مغرب را در تاريكى شب مى‌خوانم براى آن است كه اطمينان پيدا كنم كه آفتاب از تمام زمين‌هاى مجاور ما غروب كرده و اگر نماز صبح را در تاريكى آخر شب مى‌خوانم براى اين است كه نماز را پيش از آن كه آفتاب در نقاط ديگر طلوع كند انجام داده باشم.
[٢].وسائل:ج ٣،كتاب صلاة،ابواب مواقيت،باب ١٦،حديث ٢٢.غ