مرزهاى اعجاز (فارسي) - خوئی، سيد ابوالقاسم - الصفحة ١٩٩ - نخستين دليل منكران معجزه

«آيات تخويف»يعنى:(معجزه‌هايى كه نشانه خوف و رعب و وحشت و طليعهء عذاب مى‌باشد)خوانده است و گرنه معنى ندارد،خداوند تمام معجزات را مايهء خوف و ترس بخواند در صورتى كه قسمتى از آنها،براى بندگان خدا مايه رحمت و موجب هدايت و روشنى راه زندگى مى‌باشد.
تا اينجا روشن گرديد كه چرا انكار اين قسم از معجزات و تكذيب آنها،مايهء نزول عذاب مى‌گردد،اكنون يك سؤال پيش مى‌آيد كه چه مانعى دارد كه خداوند معجزهء مورد درخواست آنها را بفرستد،و اگر آنها به تكذيب آن برخاستند،آنها را مورد مجازات قرار دهد؟
پاسخ آن اين است كه مشيت الهى به حكم آيهء { و ما كان اللّهُ لِيُعذِّبهُمْ و أنْت فِيهِمْ } .[١]
«تا تو در ميان آنها هستى،خداوند هرگز آنها را عذاب نخواهد كرد».
بر اين تعلق گرفته كه به پاس احترام پيامبر تا او در ميان آنها است عذاب بر اين امت نفرستد در اين صورت براى حفظ موقعيت پيامبر بايد از همان مرحلهء نخست،به پيشنهاد آنها پاسخ مثبت نگويد،تا تكذيب آن،موجبات نزول عذاب را فراهم نگرداند.
دربارهء معجزه‌هاى ممنوعه نظر ديگرى نيز مى‌توان داد،و آن اين كه مشركان از پيامبر درخواست مى‌كردند كه از طريق اعجاز براى آنها

_______________________________

[١].انفال:٣٣.