مرزهاى اعجاز (فارسي) - خوئی، سيد ابوالقاسم - الصفحة ١٧٧ - معارضه با سورهء حمد

هيچ كس در آن روز صاحب اختيار و اراده‌اى نيست.و تمام مردم تحت حكم نافذ خدا بوده،و فرمان او در حق همه اجرا مى‌گردد.
برخى به سوى بهشت مى‌روند و برخى ديگر به سوى دوزخ روانه مى‌شوند،و هرگز«الملك الديان»اين معانى را در بر ندارد.
(١)-تحليل ديگر جمله‌ها نويسندهء رسالهء مزبور آيه‌ { ...إِيّاك نعْبُدُ و إِيّاك نسْتعِينُ } را به جمله«لك العبادة و بك المستعان»تبديل كرده است و تصور كرده كه مفاد و معنى هر دو يكى است و به گمان او مقصود از آيه اين است كه پرستش بايد براى خدا انجام گيرد و از غير او استعانت نشود.از اين جهت جملهء ساختگى خود را جاى آيه گذارده است.
(٢)-ولى او از يك نكته غفلت ورزيده كه هدف بالاتر از اين است، منظور اين است كه به افراد با ايمان تلقين كند كه مراتب توحيد خود را در عبادت پروردگار و نياز و احتياج خويش را به استمداد از او در عبادت و امور ديگر ابراز و آشكار كنند.[١]و صريحا اعتراف نمايند كه او و همه افراد با ايمان جز خدا را نمى‌پرستند و از غير او كمك نمى‌طلبند بلكه تنها او را پرستش نموده و از او استعانت مى‌جويند و