احكام حج - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ١٢٥ - مسائل اين باب

هميان و كمربند به خويش بندد، چنانچه مى‌تواند كيفى را با خود همراه داشته باشد و يا آن را بر خويش بياويزد.

٣- احوط آن است كه دو جامه احرام ولو به مقدار ناچيز دوخته نشود.

٤- اگر مرد مُحرِمى با آگاهى و به عمد جامه دوخته شده بر تن كند بايد يك گوسفند كفّاره بدهد.

٥- با تكرار پوشيدن لباس دوخته شد، كفّاره نيز تكرار مى‌شود، و اگر جامه‌ها تعدّد يابد كفّاره نيز به تعداد آن جامه‌ها تعدّد مى‌يابد، مثلًا كسى كه پيراهن، شلوار و عبايى بر تن كند سه كفّاره بايد بپردازد.

٦- مردى كه ناگريز است جامه دوخته بر تن كند- همچون فرد بيمار- مى‌تواند چنين كند، ولى بنابه وجه اقوى كفّاره از او ساقط نمى‌شود.

٧- اگر فرد جاهل و يا فراموش كار جامه دوخته بر تن كند بر او كفّاره‌اى تعلّق نمى‌گيرد، ولى بايد به محض آگاهى يافتن، آن را از تن بيرون آورد.

٨- اگر پس از احرام به عمد و با آگاهى از حرمت پوشيدن لباس دوخته شده، آن را بر تن كند بايد آن را پاره كند و از پاى بيرون آورد.

٩- اگر مُحرِمى نياز يافت شكم، يا پا و يا دست خود را با پارچه‌اى بپيچد باكى بر او نيست.

پنجم- سرمه كشيدن:

بر شخص مُحرِم، مرد و يا زن باشد، حرام است كه بر چشم خويش سرمه سياه را كه زينت به شمار مى‌رود، به كار بندد، امّا اگر سرمه‌اى زند كه سياه نباشد و زينتى به شمار نيايد كفّاره‌اى به او تعلّق نمى‌گيرد.

و نيز بر مُحرِم روا نيست كه سرمه‌اى معطر به كار بندد.

احتياط مستحب آن است كه سرمه سياه به كار برده نشود حتّى اگر زينت به شمار نيايد.