احكام حج - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ١٢١ - مسائل اين باب

٣- محتلم شدن شخص مُحرِم، يا خروج منى از او به صورت غير ارادى كفّاره بر او واجب نمى‌گرداند و به اعمالش زيانى نمى‌رساند.

٤- شخص مُحرِم مادامى كه محرم است نمى‌تواند به امور جنسى بپردازد، امّا اين حرمت پس از تقصير در عمره تمتّع، و بعد از نماز طواف نساء در حجّ از او مرتفع مى‌گردد.

٥- بر جاهل و يا كسى كه از روى سهو، فراموشى و يا اجبار زنى را لمس كند كفّاره‌اى تعلّق نمى‌گيرد.

٦- اگر مرد مُحرِمى در حال احرام عمره تمتّع و پس از سعى و قبل از تقصير عمداً و با آگاهى نسبت به حرام بودن اين عمل، با زنش نزديكى كند عمره‌اش صحيح است ولى بايد شترى را كفّاره بدهد، و اگر نتوانست گاوى را و بازهم اگر نتوانست گوسفندى را، ولى عمره‌اش صحيح است.

امّا اگر قبل از سعى با او آميزش كند عمره‌اش باطل مى‌شود، و كفّاره نيز بايد بدهد.

بدين سان او عمره را تمام مى‌كند و اگر وقت داشت آن را از سر مى‌گيرد، و گرنه اقرب آن است كه حجّ بگزارد و سپس عمره مفرده بجاى آرد و احتياط مستحب آن است كه در سال آينده حجّش را اعاده كند.

٧- كسى كه با علم و عمد در حالى كه مُحرِم است براى حجّ، پيش از وقوف در مشعرالحرام با همسرش نزديكى كند حجّش باطل است و اگر زنش بدين كار خشنود بوده باشد حجّ او نيز باطل است و بايد امور زير را بجاى آورند:

الف- قربانى يك شتر به عنوان كفّاره.

ب- جداشدن از يكديگر تا پايان احرام حجّ، و احوط آن است كه تا بازگشت به مكّه ازهم جدا باشند. معنى جدايى اين است كه با يكديگر