احكام حج - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٤٦ - د- شكار

حرام است:

١- خداوند افاضه را از غير موقف حرام كرده و بر مسلمانان واجب دانسته كه خدا را همچون پدرانشان يا بيش از ايشان ياد كنند (كه بعداً از آن سخن خواهيم گفت.)

٢- خداوند آرايش را با همه اقسام آن حرام دانسته خواه پوشيدن لباس، يا سرپوش براى مردان، يا آنچه چهره و دو كف زنان را بپوشاند، يا پاى را همچون كفش در خود جاى دهد، يا اصلاح سر و كوتاه كردن ناخنها و بكار بردن عطر و كرمهاى معطّر و سرمه كشيدن به قصد زينت، يا انگشتر زينتى بر انگشت كردن يا استفاده از عينكهاى زينتى يا بستن ساعت به قصد زينت و نظاير آن، و يا حتّى‌ نظر كردن بر خويش در آينه يا زير سايه بودن به هنگام راه رفتن.

ج- جدال‌

شرع مقدّس آن را با قَسَم خوردن مشخص كرده به اين كه شخص بگويد:

«لا واللَّه» يا «بلى‌ واللَّه» كه در مقام ردّ يا اثبات سخن ديگران بر زبان بيايد.

خداوند درباره امورى كه در احرام بايد از آنها چشم پوشيد مى‌فرمايد:

فَمَن فَرَضَ فِيهِنَّ الْحَجِّ فَلَا رَفَثَ وَلَا فُسُوقَ وَلَا جِدَالَ فِي الْحَجِ‌ [١]

«و هر كس (با بستن احرام، و شروع به مناسك حجّ) حجّ را بر خود فرض كرده است (بايد بداند كه) در حجّ آميزش جنسى با زنان و گناه و جدال نيست...»

د- شكار

خداوند، پرتاب تير يا هر سلاح ديگر به سوى شكار، و ذبح و راهنمايى كردن و شركت در شكار يا حفظ صيد و يا حتّى‌ خوردن گوشت آن را حرام‌