تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٦١٧ - نكته توطئههاى قديمى!

عهد و پيمانى از او نگرفته و هيچ كس قرابت و خويشاوندى با او ندارد و هرگز مواهب خويش را در انحصار گروهى قرار نداده است.

*** و در آخرين آيه براى تاكيد بيشتر مى‌افزايد:" خداوند هر كس را بخواهد (و شايسته بداند) ويژه رحمت خود مى‌كند و خداوند داراى فضل عظيم است" و هيچ كس نمى‌تواند مواهب او را محدود سازد (يَخْتَصُّ بِرَحْمَتِهِ مَنْ يَشاءُ وَ اللَّهُ ذُو الْفَضْلِ الْعَظِيمِ‌). [١] ضمنا از اين جمله استفاده مى‌شود كه اگر فضل و موهبت الهى شامل بعضى مى‌شود نه بعضى ديگر، به خاطر محدود بودن آن نيست بلكه به خاطر تفاوت شايستگى‌ها است.

نكته: توطئه‌هاى قديمى!

آيات فوق كه در حقيقت از آيات اعجاز آميز قرآن بود و پرده از روى اسرار يهود و دشمنان اسلام بر مى‌داشت، نقشه ماهرانه آنها را براى متزلزل ساختن مسلمانان صدر اول فاش كرد آنها در پرتو آن بيدار شدند و از وسوسه‌هاى اغواگر دشمن بر حذر گرديدند ولى اگر دقت كنيم مى‌بينيم كه در عصر و زمان ما نيز همان طرحها به اشكال ديگرى اجرا مى‌شود وسائل تبليغاتى دشمن كه از مجهزترين و نيرومندترين وسائل تبليغاتى جهان است در اين قسمت به كار گرفته شده و كوشش مى‌كنند كه پايه‌هاى عقائد اسلامى را در افكار مسلمين، مخصوصا نسل جوان‌

---

[١]" فضل" به معنى هر چيزى است كه بيش از مقدار لازم از مواهب و نعمتها بوده باشد و اين يك مفهوم مثبت و ارزنده دارد ولى گاه معنى مذموم و نكوهيده‌اى دارد و به معنى خارج شدن از حد اعتدال و رفتن به سوى افراط است و غالبا به صورت فضول (جمع فضل) به كار مى‌رود ماند" فضول الكلام" يعنى حرفهاى زيادى.