تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٩٣ - نكتهها

كوتاه سخن اينكه: خواست خداوند همان است كه در عالم، اسباب آفريده تا چگونه ما از عالم اسباب استفاده كنيم.

*** در آيه بعد براى تكميل اين معنى و نشان دادن حاكميت خداوند بر تمام عالم هستى مى‌افزايد:" شب را در روز داخل مى‌كنى و روز را در شب و موجود زنده را از مرده خارج مى‌سازى و مرده را از زنده، و به هر كس اراده كنى بدون حساب روزى مى‌بخشى" (تُولِجُ اللَّيْلَ فِي النَّهارِ وَ تُولِجُ النَّهارَ فِي اللَّيْلِ وَ تُخْرِجُ الْحَيَّ مِنَ الْمَيِّتِ وَ تُخْرِجُ الْمَيِّتَ مِنَ الْحَيِّ وَ تَرْزُقُ مَنْ تَشاءُ بِغَيْرِ حِسابٍ‌).

و به اين ترتيب مساله تغيير تدريجى شب و روز، كوتاه شدن شب در نيمى از سال، كه از آن تعبير به داخل شدن شب در روز شده است و بلند شدن شبها در نيم ديگر (دخول روز در شب) و همچنين خارج شدن موجودات زنده از مرده، و موجودات مرده از زنده، و روزيهاى فراوانى كه نصيب بعضى از افراد مى‌شود، هر يك نشانه بارزى از قدرت مطلقه اوست.

*** نكته‌ها:

١-" ولوج" در لغت به معنى" دخول" است، اين آيه مى‌گويد: خداوند، شب را در روز و روز را در شب داخل مى‌كند (در هشت مورد ديگر قرآن نيز، به اين معنى اشاره شده است).

منظور از اين جمله همان تغيير تدريجى محسوسى است كه در شب و روز، در طول سال، مشاهده مى‌كنيم، اين تغيير بر اثر انحراف محور كره زمين نسبت به مدار آن كه كمى بيش از ٢٣ درجه است و تفاوت زاويه تابش خورشيد مى‌باشد، لذا مى‌بينيم در بلاد شمالى (نقاط بالاى خط استوا) در ابتداى زمستان، روزها كم كم‌