تاریخ فقهاء شیعه را از زمان غیبت صغرا ( ٢٦٠ - ٣٢٠ ) آغاز می‌کنیم به‌ دو دلیل : یکی اینکه : عصر قبل از غیبت صغرا عصر حضور ائمه اطهار است و در عصر حضور ، هر چند فقهاء و به معنی صحیح کلمه ، مجتهدین و ارباب فتوا که ائمه اطهار آنها را به فتوا دادن تشویق می‌کرده‌اند بوده‌اند ، ولی خواه‌ ناخواه فقهاء به علت حضور ائمه اطهار ( ع ) تحت الشعاع بوده‌اند ، یعنی‌ مرجعیت آنها در زمینه دست نارسی به ائمه بوده است و مردم حتی الامکان‌ سعی می‌کردند به منبع اصلی دست یابند و خود آن فقهاء نیز مشکلات خود را تا حد مقدور و ممکن با توجه به بعد مسافتها و سایر مشکلات ، با ائمه‌ اطهار در میان می‌گذاشتند . دیگر اینکه علی الظاهر فقه مدون ما منتهی‌ می‌شود به زمان غیبت صغرا ، یعنی تألیف و اثری فقهی قبل از آن دوره از فقهاء شیعه فعلا در دست نداریم یا این بنده اطلاع ندارد . ولی به هر حال در شیعه نیز فقهاء بزرگی در عصر ائمه اطهار وجود داشته‌اند که با مقایسه با فقهاء معاصر آنها از سایر مذاهب ، ارزش آنها معلوم و مشخص می‌شود . " ابن الندیم " فن پنجم از مقاله ششم کتاب‌ بسیار نفیس خود را که به نام " فهرست ابن الندیم " شهرت و اعتبار جهانی دارد اختصاص داده به " فقهاء الشیعه " و در ذیل نامهای آنها از کتابهای آنها در حدیث یا فقه یاد می‌کند . درباره حسین بن سعید اهوازی و برادرش می‌گوید : " اوسع اهل زمانهما علما