هفت نفر از تابعین به نام " فقهاء سبعه " خوانده می‌شده‌اند . سال ٩٤ هجری که سال فوت حضرت علی بن الحسین علیهماالسلام است و در آن سال سعید بن مسیب و عروش بن زبیر از فقهاء سبعه و سعید بن جبیر و برخی دیگر از فقهاء مدینه در گذشتند به نام " سنة الفقهاء " نامیده شد . از آن پس‌ دوره به دوره به علماء عارف به اسلام - خصوصا احکام اسلام - " فقهاء " اطلاق می‌شد . ائمه اطهار مکرر این کلمه را به کار برده‌اند ، بعضی از اصحاب خود را امر به تفقه کرده‌اند و یا آنها را فقیه خوانده‌اند . شاگردان مبرز ائمه‌ اطهار در همان عصرها به عنوان " فقهاء شیعه " شناخته می‌شده‌اند .

کلمه فقه در اصطلاح علماء

در اصطلاح قرآن و سنت ، " فقه " علم وسیع و عمیق به معارف و دستورهای اسلامی است و اختصاص به قسمت خاص ندارد . ولی تدریجا در اصطلاح علماء این کلمه اختصاص یافت به " فقه الاحکام " . توضیح اینکه علماء اسلام ، تعالیم اسلامی را منقسم کردند به سه قسمت : الف : معارف و اعتقادات ، یعنی اموری که هدف از آنها شناخت و ایمان و اعتقاد است که به قلب و دل و فکر مربوط است مانند مسائل مربوط به مبدأ و معاد و نبوت و وحی وملائکه و امامت . ب . اخلاقیات وامور تربیتی ، یعنی اموری که هدف از آنها این است که‌ انسان از نظر خصلتهای روحی چگونه باشد و چگونه