هجری است . در میان اهل تسنن نیز کتابهایی در خصوص آیات الاحکام نوشته‌ شده است . مسلمین از صدر اسلام ، برای استنباط احکام اسلامی در درجه اول به قرآن‌ مجید رجوع کرده و می‌کنند ، ولی تقریبا مقارن با ظهور صفویه در ایران‌ جریانی پیش آمد و فرقه ای ظاهر شدند که حق رجوع مردم عادی را به قرآن‌ مجید ممنوع دانستند ، مدعی شدند که تنها پیغمبر و امام حق رجوع به قرآن‌ دارند ، دیگران عموما باید به سنت یعنی اخبار و احادیث رجوع کنند . این گروه همانطور که رجوع به قرآن را ممنوع اعلام کردند ، رجوع به اجماع‌ و عقل را نیز جایز ندانستند زیرا مدعی شدند که اجماع ساخته و پرداخته اهل‌ تسنن است ، عقل هم به دلیل اینکه جایز الخطا است قابل اعتماد نیست ، پس تنها منبعی که باید به آن رجوع کرد اخبار و احادیث است . از اینرو این گروه " اخباریین " خوانده شدند . این گروه به موازات انکار حق رجوع به قرآن و انکار حجیت اجماع و عقل‌ ، اساسا " اجتهاد را منکر شدند ، زیرا اجتهاد چنانکه قبلا " گفته شد ، عبارت است از فهم دقیق و استنباط عمیق ، و بدیهی است که فهم عمیق بدون‌ به کار افتادن عقل و اعمال نظر نا میسر است . این گروه معتقد شدند که‌ مردم مستقیما بدون وساطت گروهی به نام مجتهدین باید به اخبار و احادیث‌ مراجعه کنند ، آنچنانکه عوام الناس به رساله‌های عملیه مراجعه می‌کنند و وظیفه خود را در می‌یابند . سردسته این گروه مردی است به نام " امین استر آبادی " که در کلیات‌ منطق ، فصل " ارزش قیاس " از او نام بردیم . کتاب