اگر حیوان ذبح شرعی شده باشد و یا مطابق موازین شرعی شکار شده باشد اصطلاحا می‌گویند آن حیوان " تذکیه " شده است و آنرا " مذکی " می‌نامند ، و اگر تذکیه شرعی نشده باشد می‌گویند " میته " است . میته چنانکه‌ می‌دانیم نجس است و استفاده از آن حرام است . ذبح شتر شکل خاص دارد و " نحر " نامیده می‌شود . شکار مربوط است به حیوان حلال گوشت وحشی ، مانند آهو ، بزکوهی ، گاو کوهی و امثال اینها . علیهذا حیوان اهلی مانند گوسفند و گاو اهلی با شکار حلال نمی‌شود . سگی که وسیله آن سگ شکار می‌شود باید " معلم " ( به فتح‌ لام ) یعنی تعلیم یافته باشد . شکار با سگ تعلیم نیافته حلال نیست ، همچنانکه شکار با حیوانات دیگر غیر سگ نیز حلال نیست . در شکار با ابزار غیر حیوانی شرط است که آهن باشد ، ولااقل فلزی باشد ، و باید تیز باشد که با تیزی خود حیوان را از پا در آورد . پس شکار با سنگ یا عمود آهنی حلال نیست . در شکار و ذبح هر دو شرط است که متصدی عمل ، مسلمان‌ باشد و با نام خدا آغاز کند . شرائط دیگر نیز هست که مجال ذکر آنها نیست . . ٢ کتاب الاطعمة والاشربة . " اطعمه " یعنی خوردنیها و " اشربه " یعنی آشامیدنیها . اسلام یک سلسله دستورات دارد در مورد استفاده از مواهب طبیعی از نظر خوردن و آشامیدن که باید آنها را آداب ولی آداب‌ لازم الاجراء نامید . صید و ذباحه از این قبیل بود ، و اطعمه و اشربه نیز از این قبیل است . از نظر اسلام به طور کلی " طیبات " یعنی امور مفید و متناسب . حلال و " خبائث " یعنی امور