تا رسيدم به حادثه روز " پنج شنبه " (١)، باور نمىكردم كه سرورمان " عمر " به پيامبر اعتراض كند ولى روايت از " بخارى " و " مسلم " بود، به پايتخت رفته آن دو كتاب و كتابهاى ديگرى خريدم، در راه صفحاتش را ورق زدم با تعجب ديدم صحيح است!
در طول تحقيق با خود پيمان بستم كه احاديث مورد اتفاق شيعه و سنى را بپذيرم و با اين مبنا پژوهش را آغاز كردم (٢).

(١) پيامبر (صلى الله عليه وآله) در روزهاى آخر عمرشان به اصحاب دستور داد برايش كاغذ و قلمى بياورند تا براى آنها چيزى بنويسد كه از گمراهى نجاتشان دهد، اما " عمر " به مخالفت برخاسته به آن حضرت نسبت هذيان داد وگفت: قرآن ما را بس است. (آنگاه هدايت شدم، ص ١٣٣ و از آگاهان بپرسيد، ج ١، ص ٥ - ٢٨٤) صحيح " بخارى " باب كتابة العلم، ح ٤، ج ١، ص ٣٩، وباب مرض النبى (ص) ووفاته، ح ٤، ج ٦، ص ١١ و ١٢، وباب قول المريض قوموا عنى، ح ١، ج ٧، ص ٦ - ١٥٥، وباب كراهية الخلاف، ح ٣، ج ٩ ص ١٣٧، و صحيح " مسلم " آخر كتاب الوصية، ج ٣، ص ١٢٥٧، و مسند امام " احمد بن حنبل "، ج ١، ص ٢٢٢، و تاريخ " طبرى " حوادث سال يازدهم، ج ٣ ص ١٩٣، و تاريخ " ابن اثير "، حوادث سال يازدهم، ج ٢، ص ٣٢٠.
(٢) آنگاه هدايت شدم، ص ١ تا ص ١٢١.

(٣٢)